Opinie

14 mei 2013

De wetenschap gaat kapot aan de beroepsdecaan

Psycholoog Roelofsma vindt het tijd voor terugkeer naar het traditionele systeem, waarbij hoogleraren om de beurt een poos decaan zijn.

Wat is een beroepsdecaan, en wat is ertegen?

“Beroepsdecanen zijn door het college van bestuur aangesteld. Vaak komen zij van buiten de faculteit. Het gezag in een faculteit hoort echter in handen te zijn van het collectief van hoogleraren. Die zijn benoemd vanwege hun wetenschappelijke excellentie, en begrijpen dus wat de taak van een universiteit is. Dat is geen bedrijf met alleen maar financiële oogmerken, met decanen die slaafs het beleid van het college van bestuur uitvoeren. Zo ontstaat ook het risico van machtsmisbruik, gewoontevorming en van een eilandjescultuur.”

Eilandjescultuur krijg je toch juist als een faculteit wordt geleid door iemand die vooral oog heeft voor de belangen van zijn eigen faculteit, en niet voor de VU als geheel?

“Ik denk dat we na een jaar of zeven met beroepsdecanen kunnen stellen dat die eilandcultuur alleen maar groter is geworden. De informele contacten tussen de managers en de mensen op de werkvloer zijn nagenoeg verdwenen. Hét bewijs dat een beroepsdecaan niet werkt.”

En dus?

“Dus we moeten terug naar het systeem waarbij een groep hoogleraren van de faculteit zelf iemand uit haar midden aanwijst als decaan.”

Een goede hoogleraar is toch niet per se ook een goede bestuurder?

“Dat is waar, maar het beeld van de verstrooide professor is zo achterhaald. De decaan moet aan het begin van zijn ambtsperiode een beleidsnotitie maken over de te bereiken doelstellingen. Die moet de instemming van de faculteit en het bestuur krijgen.”

Dat beroepsdecanen slaafs het college van bestuur volgen, blijkt niet uit de laatste ontwikkelingen aan de VU. Juist het college van decanen heeft het bestuur een halt toegeroepen.

“Dat was een volslagen verrassing! Het gaat wel om beleid dat door het college in samenwerking met de decanen zelf is gevormd, waartegen ze zich nu hebben uitgesproken. Dat is toch een motie van wantrouwen tegen niet alleen het bestuur, maar ook tegen zichzelf.”

Decanen die een te sterke band hebben met een faculteit hinderen de efficiëntie, zodat bijvoorbeeld elke faculteit haar eigen kostbare ict-dienst heeft. Toch een vorm van financieel wanbeleid.

“Denk je dat dergelijke kwesties op Harvard of Oxford spelen? Financieel wanbeleid is vele miljoenen steken in prestigieuze onderzoeksinstituten, waar vervolgens niks van terechtkomt. Allemaal vanuit het centrale bestuur. De wetenschap wordt op die manier kapotgemaakt!”

Peter Breedveld

hits 4

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.