Blogs & columns

Op zomaar een druilerige avond woon ik een algemene ledenvergadering van een vereniging bij: de werking van de democratie op microschaal. Of beter gezegd, de paradox van de democratie.

I have finals and don’t have enough time to analyze any socio-politically titillating topics in Dutch culture, but the Dutch are always asking me about their quirks.

As I am leaving the Spanish sun behind me, traveling back to the Netherlands, after a well-deserved holiday, I carefully open my inbox.

Wegwerpdocenten, doorschuifdocenten, maar ook: innovatiekrachten en onderwijsvernieuwers. Er is de afgelopen jaren zowel positief als negatief geschreven over juniordocenten.

Na de banja zaterdag wachtte er een verrassing. Sergey was shaslik aan het roosteren boven een vuurtje en kondigde aan dat we in het grote huis van het Wereld Natuur Fonds zouden eten.

Ik slenter met mijn fiets door Amsterdam. Zonder doel, zonder richting.

Ongeveer zes weken geleden ben ik hier echt begonnen met studeren. Het semester duurt ongeveer 4,5 maand, en je krijgt alle vakken tegelijk.

Toen ik twee weken geleden mijn intrek nam in een studentenhuis was de campus nog leeg en rustig. Nu is die volgelopen met studenten die in de buurt wonen.

“In dit blok heb ik één vak: ethiek. Dat is echt niet leuk! Ik heb het gevoel dat het niks met mijn opleiding te maken heeft, of met wat ik later wil gaan doen. Het is saai en langdradig.

Ik haat relativeren, omdat het tijd kost en pijnlijk is om mijn eigen standpunt in te leveren.

Met enkele studenten stap ik de bus uit en we lopen samen naar de marktkraampjes. Ik heb meteen al een landelijk gevoel omdat de huizen aan de rechterkant slechts één verdieping hoog zijn.

Op het eerste gezicht dacht ik dat alleen buitenstaanders als ikzelf de vele regels en gebruiken van Japan moeilijk zouden vinden om te volgen.