Blogs & columns

COLUMN - Het kan bijna niet anders dan dat deze column over het leven in de coronatijd gaat. Sowieso zijn er weinig andere zaken om over te schrijven, want er zijn nogal wat dingen weggevallen uit mijn dagelijkse routine.

Volgens mijn scriptiebegeleider zijn er twee soorten studenten tijdens het schrijven van hun scriptie: de tuinman en de architect.

Veel diersoorten leven nog op dezelfde manier als pakweg 100.000 jaar geleden. Maar dat geldt niet voor de mens. We zijn onze biologie allang ontstegen.

Ik moet de laatste weken steeds denken aan Sheryl. Als ik naar de school van mijn zoontje rijd kom ik langs de flat waar ze woonde.

Steeds meer universiteiten werken met profielthema’s om met betere oplossingen voor maatschappelijk relevante vraagstukken te komen.

We dineren en hebben lol. Mijn tafelgenote behaalde een gouden medaille op de Olympische Spelen. Maar wat maakt nu dat verschil? Welk kind haalt de top?

Vandaag zie ik voor het eerst mijn huisgenootjes uit New York weer.

Ik heb helemaal geen zin in kerst. Al dat gemaakt gezellig doen, terwijl lang niet iedereen in mijn familie goed met elkaar overweg kan en de spanning oploopt.

Vandaag is mijn laatste werkdag na 1 jaar en 4 maanden bij het departement Aardwetenschappen postdoctoraal onderzoeker te zijn geweest.

Thijs, die mijn column na de kerstvakantie overneemt, mailde me om te vragen of ik een keer koffie met hem wil drinken.

We stappen uit de bus en de koude wind blaast het haar al uit mijn gezicht, terwijl ik nog niet eens buiten ben.

Ik zit al de hele dag in de bibliotheek van mijn gebouw en ik heb eigenlijk nog niet naar buiten gekeken. Rond drie uur is het tijd om eindelijk overeind te komen voor een kop koffie.