Blogs & columns

Vorig jaar was ik bij een benefietdiner van Code Rood. Bij die woorden denkt u misschien aan het strenge winterweer van vorige maand? Fout!

Het is nog vroeg in de ochtend. De rij voor de bakker is lang en slingert zich over de stoep. De meeste mensen staan over hun telefoon gebogen, een enkeling staart in de verte.

In maart zijn de Tweede Kamerverkiezingen. Inmiddels zijn er verschillende maatregelen in werking gezet om het stemmen coronaveilig te laten verlopen.

Vandaag is het weer zover. Om 15.53 uur precies hebben de vrouwen in Nederland hun werk gedaan tegen hetzelfde tarief als de mannen in Nederland.

De laatste maanden van je opleiding zijn altijd chaotisch, denk ik.

I borrowed a race bike from my housemate, met with a friend at an appropriate distance, and together we got out of dodge.

Nederland versoepelt de coronamaatregelen, en ik ook. Ik sta er wel wat losser in, merk ik. Aan het begin van deze pandemie was ik erg streng voor mezelf, al was dat toen zeker nodig.

When I walked onto the VU campus a couple of weeks ago, I was confronted by a stark image – deserted buildings, empty classrooms, not a student in sight. How different it was three months ago: a vibrant buzz, animated discussions in classrooms with the lecturers, groups of young people studying together, interacting with each other and with the staff, learning together.

"Het gaat goed met mij. Ik ben nog steeds gezond en mijn familie gelukkig ook. Omdat mijn moeder zwakke longen heeft, was ik afgelopen tijd erg bezorgd om haar. Ze blijft heel voorzichtig, en gaat alleen naar buiten om te wandelen en te fietsen. Binnenkort vertrekt mijn moeder uit ons Amsterdamse appartement. Ze gaat weer naar ons huis in Frankrijk, waar mijn vader ook woont."

As this semester comes to end, I find myself reflecting on the research I have done during my time at the VU.

"Alles begint nu een beetje normaler te voelen. Ik ga weer wat meer naar buiten, spreek zo nu en dan live met vrienden af, en het online studeren begint ook te wennen.

Het is een gekke tijd. 17 maart werd bekend dat alle sportverenigingen gingen sluiten, waaronder dus ook mijn roeivereniging Nereus.

Popup-Niks-missen-2.png