Blogs & columns

On February 8th two students and I helped at the VU Bachelor Open Day.

"Het gaat goed met mij, ik heb eigenlijk niets te klagen. Qua studie gaat het goed. Ik heb alle vakken gehaald en geen hertentamens hoeven doen.

Jonathan geeft een funkrave op de boerderij van zijn ouders in Abcoude. We dansen in een schuur versierd met tweedehands kerstverlichting en er lopen katjes rond tussen de hooibalen.

Iedereen die op de VU werkt of studeert heeft het weleens ervaren: overlast door de vliegtuigen. Onze universiteit ligt nu eenmaal vlak onder Schiphol.

'IK WEET OOK NIET MEER IN WAT IK LATER WIL WERKEN', appt een vriendinnetje mij. Het laatste halfjaar van onze bachelor is begonnen.

Ik waan mijzelf een redelijk maatschappelijk en politiek geëngageerde jongeman.

Op een internationaal congres van arbeidspsychologen pleitte ik onlangs voor een veranderde visie op werk.

“Het gaat goed met mij. Onlangs heb ik mijn tweede statistiektentamen gehad. Ik zag daar erg tegenop, maar ik heb het gelukkig gehaald. In één keer zelfs!

Vandaag zie ik voor het eerst mijn huisgenootjes uit New York weer.

There are few moments in my life in which I felt such poignant dread.

"Het studentenleven is niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Ik dacht dat mijn leven meer zou gaan lijken op dat van mijn broer. Hij studeert in Rotterdam en gaat vier keer per week uit.

“Ja maar is het dan echt gebeurd?” Mijn collega kijkt me een beetje samenzweerderig aan. Alsof ik best mag zeggen dat ik het eigenlijk verzonnen heb.