Popup-Niks-missen-2.png

10 november 2020 reacties 1

Witte jongeren in Black Lives Matter

Midden in de eerste piek van de corona-uitbraak meldde onze dochter achteloos dat zij ging demonstreren op de Dam tegen de moord op George Floyd. Sinds de jaren tachtig gaan mijn vrouw en ik geregeld naar antiracismeprotesten. In de loop der jaren is het protest kleiner geworden en de deelnemers ouder. Ik zei daarom tegen onze dochter dat zij in ieder geval de gemiddelde leeftijd van de demonstranten omlaag zou brengen. Ze keek mij verbaasd aan. Volgens haar Instagram kwamen er voornamelijk jonge mensen. En het zou heel druk worden. Nou, meer dan een paar honderd mensen komen er meestal niet op zoiets af, kaatste ik terug. Het bleek de dag te worden dat ik moest toegeven dat ik echt oud ben geworden en dat ik beter op mijn dochter af kan gaan als het om een reële kijk op de wereld gaat.

Er is veel geschreven over waarom dit protest zo groot is geworden. Iets wat naar mijn idee weinig in de media is besproken en ook politiek weinig is geanalyseerd, zijn de rol en de motivatie van jonge witte Nederlanders, zoals mijn dochter, om te gaan protesteren. Het was in alle grote en middelgrote steden zichtbaar. Zij gingen vaak voor het eerst demonstreren. En dat in een periode van grote onzekerheid over de gevolgen van de corona-uitbraak voor je gezondheid.

Mijn analyse is dat er een nieuwe generatie witte jongeren is die dit direct en persoonlijk aangaat, omdat zij opgegroeid zijn met jongeren met een migratieachtergrond en gekleurde vrienden of een partner hebben met een migratieachtergrond. Zij hebben zelf, optrekkend met die jongeren, gezien hoe discriminatie in de praktijk werkt. Dat is waarom zij persoonlijk en emotioneel betrokken zijn bij dit onderwerp.

In de discussie over diversiteit ontbrak steevast één groep: witte mensen zonder migratiegeschiedenis

Dit is een belangrijk keerpunt voor het praten over diversiteit. Veertig jaar lang ging het bij diversiteit steevast om migranten en mensen van kleur. In de discussie hierover ontbrak steevast één groep: witte mensen zonder migratiegeschiedenis.

Mijn collega Willem Schinkel, socioloog aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, zegt dat mensen van Nederlandse afkomst blijkbaar dispensatie hebben als het gaat over het nadenken en het handelen in de diverse samenleving. Van hen wordt in dit proces niets verwacht. Zij hoeven niet te bewegen of te veranderen, dat is de opdracht van ‘de ander’.

Dit is naar mijn idee een van de belangrijkste fouten geweest in de discussie over de diverse samenleving. Als de samenleving verandert is het de verantwoordelijkheid van iedereen om daar iets mee te doen. Om mee te bewegen en onderdeel te zijn dat proces van verandering. Het is daarom zo belangrijk dat eindelijk ook de witte Nederlanders hun verantwoordelijkheid nemen voor de grote demografische veranderingen die plaatsvinden in Nederland. Zoals de witte jongeren in de Black Lives Matter-protesten hebben laten zien, raakt het hen persoonlijk. De diverse samenleving gaat ons allemaal aan, bepaalt hoe we met elkaar omgaan en hoe die samenleving eruitziet.

Het diversiteitsbeleid gaat niet alleen over migranten en mensen van kleur, maar over ons allemaal

Een nieuw soort diversiteitsbeleid zal zich moeten gaan richten op álle Nederlanders. Een Amerikaanse collega, Flannery Stevens, noemt dat all inclusive diversity. Het diversiteitsbeleid gaat niet alleen over migranten en mensen van kleur, maar over ons allemaal. Het gaat er om dat witte mensen van Nederlandse afkomst gaan meebewegen en zelf met hun kleinere en grotere acties de samenleving inclusiever maken.

MAURICE CRUL
Hoogleraar onderwijs en diversiteit en diversity officer onderzoek

Maurice Crul

{ Lees de 1  reacties}

Door Jasper Muis op 13 november 2020

Het verder overigens interessante en leerzame artikel bevat mijns een discutabele stelling, want je kunt ook eenvoudig precies het omgekeerde beweren: het is bij discussies over multiculturaliteit en diversiteit juist jarenlang gegaan over witte mensen zonder migratiegeschiedenis. De inmiddels gigantische hoeveelheid academische en niet-academische literatuur over het probleem van etnocentrisme onder "natives" gaat al terug tot minstens 1959, het befaamde artikel van Lipset over "working-class authoritarianism". Naast autoritarisme en etnocentrisme zijn er nog een heleboel vergelijkbare labels -- intolerantie, xenofobie, racisme, rechtsextremisme, anti-immigratie sentimenten-- maar de onderliggende boodschap is hetzelfde: zulke houdingen zijn problematisch en moeten zij "afleren". Het gaat overigens niet zozeer om witte mensen, maar meer in het bijzonder om lager opgeleide witte mensen. Dat zij volgens "de samenleving" (over wiens verwachtingen het volgens Willem Schinkel precies gaat, is hier niet duidelijk) niet hoeven meebewegen en dat van hen niets wordt verwacht, is weliswaar een interessante gedachte, maar Schinkel heeft hier nog geen overtuigend bewijs voor aangedragen. Hij zou eens te raden kunnen gaan bij zijn collega-sociologen aan dezelfde Erasmus Universiteit Rotterdam, zoals Dick Houtman, die wel uitgebreid empirisch onderzoek doen om hun beweringen te toetsen. Tot slot: vanuit het perspectief van de lager opgeleide witte mensen zou er eerder sprake zijn van een "belangrijk keerpunt" indien jongeren met een migratie-achtergrond massaal op de Dam gaan demonstreren tegen bijvoorbeeld de brute moord op een leraar in Parijs, of bedreigingen van een Rotterdamse leraar. Dat hoogopgeleide witte jongeren soms protesteren tegen discriminatie en racisme is volgens mij niks nieuws, dat gebeurt al jaren. Sinds mijn middelbare schooltijd ga ik net als Maurice Crul naar zulke protesten.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.