Popup-Niks-missen-2.png

06 oktober 2020

Wij zijn het begin van de oplossing

Een Turks liedje begint met de vraag Neler oluyor hayatta? Ofwel: wat gebeurt er in dit leven? En het brengt me terug naar mijn huis in İzmir op een hete zomeravond waar mijn ouders en ik kijken naar Hababam Sınıfı, een klassieke tv-serie over een middelbareschoolklas met heel verschillende en zeer ondeugendende leerlingen. Tegenwoordig voel ik me als een leerling in die klas, waar chaos heerst en de ‘slechte’ jeugd voortdurend problemen veroorzaakt, niet luistert naar hun leraren en zich niet gedraagt.
 
Hoe komt het dat ik me zo voel als de leerling in die klas, terwijl ik juist een van de studenten aan de frontlinie ben die zo hard probeert om dingen op te lossen. Het eigenlijke probleem is het systeem. Dit door dinosaurussen gecreëerde systeem is zo perfect gecodeerd dat elke fout eruitziet alsof die een fout van de jeugd is, terwijl de jeugd juist het begin van de oplossing is.

Van elke fout krijgt de jeugd de schuld

Dat de jeugd de schuld krijgt van de problemen, is niet iets van deze tijd en geldt zeker niet specifiek voor ons. Het is iets van alle tijden. Hoe meer en langer ik voor de studentenraad werk, hoe meer ik me bewust ben van de kronkels en aannames in de huidige politiek en discussies. Ik denk dan: Waarom doen we er niet iets aan? Waarom proberen we deze cyclus niet te doorbreken, zodat we naar een dappere nieuwe wereld kunnen varen?
 
Ik neem aan dat het antwoord op mijn vragen altijd een geïrriteerd gezicht en ‘geld’ zal zijn. Toch is deze vraag mijn belangrijkste drijfveer om mee te werken aan de verandering, en ook misschien wel de lichte angst om altijd als nummer te blijven bestaan in de databank van de VU, of zelfs die van de wereld.
 
Ik vind dat de frisse geesten wat gevoeliger, respectvoller moeten worden behandeld, omdat je een boom alleen kunt buigen als het een jonkie is. Ik schreeuw het uit naar de 'ervaren eik': “Ik weet dat u ooit in mijn plaats bent geweest en dat u dit ook hebt moeten meemaken. Toen u moest schreeuwen om uw stem te laten horen of dat u de vernedering moest verdragen, niet kon slapen tot in de late uurtjes om uw opdrachten te kunnen schrijven en uw leraren moest paaien om een verandering te bewerkstelligen."

Ervaren eik, wilt u mij dan alsjeblieft niet behandelen zoals u werd behandeld toen u mijn leeftijd had? Ik kan u nu helpen met mijn ideeën, mijn frisse blik, en met mijn sterke immuunsysteem om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Zelfs tegen virussen.

SELIN CAKMAK
raadslid

s.cakmak.usr@vu.nl
Selin Cakmak

{ Lees de 0  reacties}

hits 224
Door Arzu op 08 oktober 2020

It is a very correct article, I hope this call will be heard.
Thank you

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.