01 december 2016

Wie zei dat mediteren ontspannend is?

In mijn vorige blog was ik wanhopig op zoek naar wat rust. Dit bleek echter niet al te makkelijk, en ik kwam vervolgens in een massademonstratie terecht. Afgelopen week probeerde ik het weer, deze keer met iets meer voorbereiding. Ik schreef me in voor een temple stay, een weekendlang verblijf in een boeddhistische tempel. Ik kende het fenomeen wel en dacht er een goed beeld van te hebben: totale ontspanning, met daarbij ook nog eens een geweldige culturele ervaring. Deze verwachting bleek echter maar half waar te zijn. Cultureel? Jazeker. Ontspannen? Hell no!

De dag begon vroeg. De tempel, die zich in het gebergte net buiten de stad bevond, was maar een uur van mijn universiteit vandaan. We kregen een rondleiding van een vriendelijke vrouwelijke monnik. Ze liet ons meerdere gebouwen zien evenals de gigantische klokken en prachtige gebedszalen. Aan het einde van de rondleiding kregen we de slaapzaal te zien en werden we voorzien van een extreem comfortabele linnenbroek, het zachtste en heerlijkste kledingstuk wat ik ooit gedragen heb!

Het uitzicht was prachtig, de blaren op mijn voeten wat minder

De smaak zat er goed in en vol goede moed volgde ik de monnik naar onze eerste vorm van meditatie. Ik zag mijzelf al heerlijk op een kussentje mediteren. Dit bleek echter niks minder dan een illusie te zijn. De monnik vertelde ons dat lopen ook een vorm van meditatie is. Ze wees naar de Bukhansan achter haar, een 800 meter hoge berg. Ik slikte. “Please walk in noble silence”, was de opdracht en in een lange stoet begon onze groep, bestaande uit monniken en studenten, aan een urenlange wandeltocht. Het uitzicht was prachtig, de blaren op mijn voeten wat minder.

Na een lunch en een religieuze ceremonie inclusief avondgebed, was het tijd voor de eerste klassieke meditatieronde. Eindelijk ontspanning! Ik kwam er echter al gauw achter dat een lang stijf lichaam niet gemaakt is voor een volle lotushouding (de geavanceerde, boeddhistische variant op de kleermakerszit). Sterker nog, het hele tafereel voelde als een Game of Thrones-achtige marteling. Al na tien minuten begon mijn rug te branden en niet veel later moesten ook mijn knieën het onderspit delven. Het was de bedoeling dat wij een uur naar de grond zouden staren, maar helaas ging dit mij te boven. De bruine tegels onder mij waren een stuk minder interessant dan gedacht en ik keek rusteloos on mij heen. Aangestuurd door de strenge blik van een monnik probeerde ik het nogmaals. Dit lukte maar niet, ik was te eigenwijs.

Ik kwam er al gauw achter dat een lang stijf lichaam niet gemaakt is voor de lotushouding

Om half negen was het bedtijd en werden we naar de slaapruimte gebracht. Omdat ik een avondmens ben – plus het feit dat wij op de grond sliepen – viel ik maar moeilijk in slaap. Ik begon na te denken. Het leven van de monniken leek maar zwaar. Ze mediteren en studeren de gehele dag en ze leiden een extreem sober leven. En dat allemaal om verlichting te bereiken. Eerder die dag was mij verteld dat het leven, dankzij de reïncarnatie, een eindeloze lijdensweg is. De enige manier om hieraan te ontkomen was het loslaten van alle aardse verlangens, gedachten en emoties, hetgeen ik tijdens de meditatie tevergeefs probeerde te bereiken.

Rond een uur of twee viel ik eindelijk in slaap, en twee uur later werd ik door de gigantische klok uit de tempel weer gewekt. Het was 4 uur en natuurlijk tijd voor de ochtenddienst. Hierna was er weer een meditatie en als kers op de taart deden we 108 buigingen.

Los van al mijn gezeur heb ik zeker bewondering gekregen voor de enorme toewijding van monniken. Toch heb ik helaas geen ontspanning of verlichting gevonden – integendeel zelfs. Maar hoewel ik niet weet of ik het nirvana ooit zal bereiken, weet ik nu wel dat een linnen broek de hemel op aarde is.

hits 5

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.