26 september 2019

Wereldburger met Jumbotassen

"See you next week", zegt de docent en het lokaal loopt leeg alsof er gratis ijsjes weg worden gegeven. Ik begrijp nog steeds niet waarom de Australische rechtenstudenten altijd haast lijken te hebben, je zou immers zeggen dat alles hier lekker rustig gaat. Ik klap mijn laptop dicht, neem nog een slokje water en verlaat het lokaal net zo rustig als ik erin ben gekomen.

Het is inmiddels zes uur, of 6 pm zoals ze het hier graag horen, en ik begin aan mijn tocht naar Broadway om boodschappen te doen. Ik loop onder de rechtenfaculteit door waarna ik direct in Victoria Park terechtkom.

Onderweg kom ik Sebastian tegen die net naar de dokter is geweest vanwege zijn eeuwigdurende hoest. Het is bijzonder dat zoveel mensen ziek zijn geweest aan het begin van dit semester. Bijna iedereen (inclusief ikzelf) had een nare hoest en koorts. Dat was niet geweldig omdat het al warm genoeg was. Na pakweg 10 minuten lopen (inclusief stoplichten) was ik er dan, Broadway! Elke keer als ik bij het winkelcentrum aankom, moet ik lachen omdat de Australiërs eigenlijk elke plaats hebben die ook in Engeland te vinden is, van Broadway tot Newcastle tot Liverpool.

Broadway is een winkelcentrum met een Apple store en een Aldi

Broadway is een redelijk groot winkelcentrum met een Apple-store, een Aldi en nog een heleboel andere winkels. Je ziet hier veel studenten, de belangrijkste reden daarvoor is dat de boodschappen bij de Aldi een stuk goedkoper zijn dan bij de supermarkt om de hoek. Vandaag wordt een snelle sessie denk ik bij mezelf, karretje pakken, doorlopen en zo snel mogelijk weer naar huis zodat ik rond half acht (7:30 pm) kan koken.

Na een snelle boodschappensessie ren ik met mijn voorraad, verdeeld over twee felgele Jumbotassen (jaja, meegenomen uit Amsterdam) van roltrap naar roltrap. Ondertussen probeer ik te checken wanneer bus 412 komt omdat het 20 minuten lopen is naar mijn kamer als ik die mis. Buiten is een moment van verplichte rust als ik wacht voor het stoplicht. In mijn linkerooghoek zie ik een bus aankomen die mogelijk de nummers op 4, 1, en 2 op de voorkant heeft staan. Het stoplicht springt op groen en ik doe wat iedere persoon die de bus wil halen zou doen, rennen!

Op tijd als een echte Nederlander kom ik aan bij het busstation, twee tellen later stopt daar bus 412. Een vlaag van voldoening overvalt me en ik stap de bus in. Ik swipe mijn kortingskaart langs een kastje en loop naar een van de weinige plekjes die nog over is. Als ik probeer te gaan zitten, merk ik dat mijn Jumbotassen niet tussen mijn bankje en het bankje voor mij passen. Oplossingsgericht als ik ben zet ik mijn tassen in het pad neer waar geen mensen staan. Door de gele kleur, die oplettendheid afdwingt, en de vriendelijke groet ‘hallo’ op de voor- en achterkant van de tassen, breng ik mijn medereizigers gelukkig niet in gevaar.

Na ongeveer 10 minuten sta ik voor de deur van mijn gebouw. De deur wordt voor mij opengehouden omdat ik mijn handen vol heb. Dankbaar als ik ben sta ik in de lift en schud ik mijn hoofd. Eigenlijk is boodschappen doen hier gewoon hetzelfde als in Nederland, alleen dan met Australische temperaturen (en prijzen) en op Engelse plekken. Iedereen zal zich hier snel een wereldburger voelen, denk ik.

hits 87

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.