Popup-Niks-missen-2.png

08 januari 2020

Weer helemaal ingeburgerd

Met nog natte haren en glitteroogschaduw zit ik aan tafel met twee van mijn beste vriendinnetjes en de ouders van de jarige. Warme lampen verlichten het houten interieur van het dorpscafé waar je voor minder dan twee tientjes goed kunt eten - en vooral met grote porties. Ik frunnik wat aan mijn jurkje, dat samen met mijn hakken en make-up nogal afsteekt tegen het decor. Ietwat ongemakkelijk loop ik naar het toilet om te kijken of mijn jurk nog goed zit. Strak naar voren kijkend, om niet zenuwachtig te worden van de ogen die zich afvragen of ik wel op de goede plek ben.

Ik wende aan de catcalls op straat. No thank you, I’m not interested kwam er aan het einde van mijn exchange vloeiend uit

Even later komt er een man bij onze tafel staan. Hij spreekt uit hoe mooi hij ons eruit vindt zien. In Voorhout is dat heel normaal. Van de zomer complimenteerde een vrouw mij onderweg naar het station met mijn witte rok. Ik weet nog dat ik tijdens een van mijn eerste dagen in New York met veel enthousiasme Thank you! zei toen een man mij met mijn rokje complimenteerde. Toen ik zijn verwarde blik zag, begreep ik dat het geen welgemeend compliment over mijn kledingkeuze was. Maar ik wende aan de catcalls op straat. No thank you, I’m not interested kwam er aan het einde van mijn exchange vloeiend uit wanneer een directe New Yorker me aansprak en ik weet dat je mensen daar niet te lang, het liefst helemaal niet, aan moet kijken.

“Wat zit u naar mij te kijken?” zegt een man in het café tegen de moeder van de jarige. Ik heb geen idee wat er te gebeuren staat. Met een glimlach vertelt ze dat zij degene was die vorige week de meneer zijn portemonnee had gevonden bij het spoor en het mooie bos bloemen als bedankje had mogen ontvangen. Ze worden allebei enthousiast en bespreken de plek waar de portemonnee is verloren en gevonden. Ondanks het herhaalde “Nee, dat hoeft écht niet” drukt de man nog een vijfje in de hand van mijn vriendin voor haar verjaardag. Dit gebeurt nou echt alleen in een dorp, denk ik bij mezelf. Een vriendin van mij waarschuwde mij voor zo'n reverse culture shock. Maar na opgewacht te zijn door een groot ontvangstcommitee, een aantal avonden weer in de bekende kroeg te hebben gedanst en een oer-Hollands feestje, inclusief spijkerpoepen en koekhappen, te hebben gevierd ben ik alweer helemaal ingeburgerd.

{ Lees de 0  reacties}

hits 349

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.