Popup-Niks-missen-2.png

18 mei 2020

Wasverzachter

Ik heb vandaag nieuwe wasverzachter gekocht, de Vloeibaar Pink Sensation 750 ml Voordeelverpakking. Hij zit zeker in mijn top-vijf.

Ik had nooit gedacht dat ik een mening, laat staan een ranglijst over wasverzachters zou hebben. Is dit hoe burgerlijkheid begint? Ben ik nu volwassen? Mijn vroegere zelf zou niet blij met mij zijn geweest. Ik had allerlei stellige overtuigingen over burgerlijkheid die ik hier maar niet ga herhalen. Ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat ik ben opgegroeid in een stad waar elke vierde inwoner in een indie-rockband leek te zitten. Dat moet wel een effect op je psyche hebben.

dido2_wasmiddelToen ik net in Amsterdam woonde, wist ik niet eens hoe ik onze wasmachine aan moest zetten. Ik dacht ook dat het hele concept van wassoorten scheiden, het sorteren van wit en kleur, een hoax was die de wasmiddelenindustrie in stand hield om meer producten te verkopen.

De tijden zijn veranderd, ik geloof niet meer in complottheorieën. Ik zou nu met de gemiddelde overblijfmoeder/-vader een fantastisch gesprek kunnen hebben over de fijnere details van wasverzachters. En die gesprekken zijn niet per definitie oppervlakkig, maar juist heel prettig in hun eenvoud. Mijn allereerste gesprek over wasverzachters is daarom een dierbare herinnering.

Het is een warme zomeravond in 2019. Ik speel in een toneelstuk bij een theaterfestival in de Nes. Na afloop gaan we bier drinken in de foyer. De sfeer: broeierig, zenuwachtig. Volgens een medespeler komt dat doordat het een afstudeerfestival is. Ze legt uit dat veel nieuwe theatermakers hier, voordat ze de ingewikkelde wereld intrekken, nog één keer aan hun toekomstige collega’s en werkgevers kunnen laten zien hoe goed ze zijn. Dit geeft een zekere spanning aan het geheel. Blij-verbaasde kreetjes van herkenning stijgen af en toe op uit de mensenmassa om aan te geven dat ze elkaar niet vergeten zijn. Iedereen begint steeds harder te praten.

In de kelder van het theater vertelt een jonge regisseur een omslachtig verhaal: de houten blokken uit zijn decor zijn niet zomaar houten blokken, maar een metadiscussie over poststructuralistische queer-theorie. Ik begin zachtjes naar de uitgang te schuifelen. Eenmaal buiten val ik midden in een verhit gesprek over welke kleuren wél of niet in het theater gebruikt mogen worden.

“DE KLEUR ROOD mag dus ABSOLUUT NOOIT in het toneelbeeld te zien zijn, dat kan écht niet.” Daarna zegt hij iets over Foucault wat ik vergeten ben.

Na een tijdje kom ik de medespeler weer tegen. Ze vraagt: “Wil jij het in godsnaam over iets normaals hebben?” Ik denk even na. Ik ben die dag nog naar de supermarkt geweest. Ik weet precies waar ik het over moet hebben. Alles wordt overzichtelijk.

“Nou”, zeg ik, “ik heb vandaag nieuwe wasverzachter gekocht.”

dido1-wasmiddel

{ Lees de 0  reacties}

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.