07 oktober 2019

VUtopie

Soms, als het geroezemoes en gekibbel in een vergadering mij te veel worden, als ik overbelast raak door het continu wikken en wegen van conflicterende belangen, dan sluit ik mijn ogen en keer ik terug naar mijn droomwereld. Een wereld waarin de Pieter Partij de volle elf zetels binnen de universitaire studentenraad behaald heeft en president Pieter met een ijzeren vuist kan regeren. Waarin het college van bestuur en de ondernemingsraad aan de kant zijn gezet en ik de VU als een tabula rasa kan indelen naar mijn eigen fenomenale VU-visie.

Hoe zou die eruitzien? Zou er eindelijk een oplossing zijn voor de dagelijkse liftcongestie in de ochtenden, door studenten alleen nog naar boven te schieten en met de waterglijbaan naar beneden te laten glijden? Zou de langbegeerde touwbrug tussen het WN- en het hoofdgebouw eindelijk gerealiseerd worden om daadwerkelijke interdisciplinaire opleidingen te bewerkstelligen?

Wellicht zijn er ook meer down-to-earthdingen die zouden veranderen, zo zou ik met een necromantisch ritueel onze dode campus weer tot leven wekken. Niet drie, maar tientallen voedselkraampjes, een universiteitscafé met betaalbaar bier voor skere studenten, een ware mensa academica waarin studenten ’s avonds gezamenlijk voor een prikkie een vorkje prikken en studentenhuisvesting op de campus, want leven op de campus maakt een levendige campus.

Los van de liftlogistiek en de campuskansen zou men in deze wonderlijke wereld nog steeds onderwijs geven aan de VU, maar dan onderwijs waar wij onze naam als Vrije Universiteit waarmaken. Onderwijs waarin studenten vrij zijn om hun studie precies zo in te richten als zij zelf willen, waarin onderzoekers vrij zijn om onderzoek te doen en docenten vrij zijn om te doceren en niet aan quota worden gehouden. En waarin een extra vrije vakantieweek bestaat om studenten en medewerkers de kans te geven een stressvrije universiteitservaring te ondergaan.

Ook in het kader van duurzaamheidsdoelstellingen zou mijn fantastische filosofie vrijer zijn, namelijk een plasticvrije, vleesvrije en rookvrije universiteit. Hoewel dit laatste binnenkort geen droombeeld meer is, maar een keiharde realiteit.

Dan schrik ik wakker uit mijn dagdroom, ik moet plots terugschakelen naar Polder Pieter, die een bereikbaar beleidsplan moet bedenken of een civielcentristisch compromis moet sluiten en dat is prima, dat is waarvoor ik hier ben. Dat neemt niet weg dat het goed kan zijn om niet in de pragmatische praatjes verdwaald te raken en te fantaseren over een VUtopie.

Pieter van Rossum, penningmeester
p.van.rossum@studentenraadvu.nl

Pieter van Rossum

hits 195

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.