24 januari 2020

Vriendinnen voor het leven

reacties 1

Vandaag zie ik voor het eerst mijn huisgenootjes uit New York weer. Het is nu iets minder dan een maand geleden dat we onze koffers de zes treden van ons appartementengebouw afsleepten, nog even niet in staat om te beseffen dat het huis waar we vier maanden hadden gewoond nu nooit meer ons huis zou zijn. Terwijl ik op mijn vertrouwd ratelende fiets richting het Italiaanse zaakje trap waar we hebben afgesproken – te laat, maar met de geldige reden van vogelpoep op mijn zadel – bedenk ik maar weer eens hoeveel Amsterdam verschilt van New York: de hoogste gebouwen van de Zuidas komen niet eens in de buurt van een gemiddeld kantoorpand op Wall Street, daklozen op straat tegenkomen komt vrijwel nooit voor en de fietsers domineren met gemak de automobilisten in de stad.

'Ik ben alweer helemaal gewend. New York voelt al zo lang geleden.'

Mijn mondhoeken krullen omhoog wanneer ik door het raam van het kleine restaurantje mijn roomies zie zitten. Ik heb ze meer gemist dan ik me realiseerde. Zodra we samen aan tafel zitten, genietend van een lunch die ons eindelijk weer eens minder dan een tientje kost in plaats van minimaal 20 dollar, voelt het alsof we elkaar gisteren nog hebben gezien. “Zijn jullie alweer een beetje gesetteld?” vraag ik, mijn handen warmend aan mijn glas groene thee. “En missen jullie het al?” “Ik ben al wel weer helemaal gewend, denk ik,” antwoordt een van hen. “Maar New York voelt al zo lang geleden.”

Ik herken dat gevoel wel. Terugrollen in het normale Nederlandse leven bleek een stuk makkelijker dan ik van tevoren had verwacht. Iets wat, gezien het feit dat ik dat leven negentien-en-een-half jaar van de twintig jaar dat ik op deze aarde rondloop al leid, eigenlijk niet als een verrassing zou hebben moeten komen. Toch zorgen de snel hervonden routines hier ervoor dat het lijkt alsof mijn exchange-avontuur nooit heeft plaatsgevonden, als iets uit een vervlogen droom. En terwijl, zoals zo vaak toen we nog daar waren, het onderwerp ‘vriendjes’ wordt aangesneden, kijk ik de tafel rond en weet ik dat mijn vier maanden in Amerika nooit helemaal ontastbaar zullen zijn. Deze meiden, met wie ik in korte tijd een enorm hechte band heb opgebouwd en dingen heb meegemaakt waarvan alleen wij weten hoe die voelen, bewijzen dat een uitwisseling je leven verrijkt en je voor altijd bij zal blijven. Want ik durf stiekem te stellen dat deze tijd samen aan de andere kant van de wereld ons heeft gemaakt tot vriendinnen voor het leven.

{ Lees de 1  reacties }

hits 290
Door Rond en yvonne op 24 januari 2020

Wat een prachtig verhaal. Maar wij zijn blij dat je weer terug bent🥰

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.