04 juni 2019

Vier het Leven

Mijn oma en ik staan in de rij bij een koffiezaak in Scheveningen. Oma heeft zich feestelijk aangekleed omdat zij van de generatie is die zich als het ware nog optuigt als ze de deur uit moet, ze heeft een gekleurd bloemen bloesje aan, een sjaaltje om, clipoorbellen in, haar paarlemoeren haren glad gekamd. Ze staat kaarsrecht, met haar tas voor haar borst en oefent hardop wat ze straks gaat bestellen. Lat-te, zegt ze, latte.

Als we aan de beurt zijn is dat precies wat ze zegt: latte.
“En wilt u dat met haver, soja, amandel of gewone melk?” vraagt de barista behulpzaam. Verward kijkt mijn oma haar aan.
“Gewone melk is koemelk”, zeg ik.
“Koe dan”, zegt ze.
“Klein, middel of groot?” vraagt de barista. Mijn oma kijkt me vragend aan.
“Doe maar klein”, zeg ik.

Ik vraag me vaak af hoe de steeds groter wordende wereld op mijn steeds kleiner wordende oma overkomt. Ze is een stoere vrouw en weert zich kranig. Ze heeft een iPad waar vanaf ze me soms een mailtje zonder interpunctie stuurt. Ze gaat iedere week naar de sportschool. Ze zit bij een club voor ouderen die stichting Vier het Leven heet, waarmee ze dingen doet als advocaat maken, films kijken en naar het theater. Toch lijkt het alsof ze de wereld in toenemende mate steeds minder bijhoudt. Wij jonge mensen, we praten te snel en te zacht en we lijken onze eigen taal te spreken. We hebben het over open relaties, vlogs en selfcare, over de aantrekkingskracht van nieuwe politieke partijen, monstera’s en podcasts. Wij navigeren moeiteloos tussen verschillende soorten melk en koffiekopmaten, ov-fietsen en live-blogs.

Wat we gaan doen, mijn oma en ik, is naar de musical The Lion King. Van eerder genoemde stichting Vier het Leven kreeg oma twee kaartjes en ze wist meteen met wie ze daarheen wilde, namelijk met mij. Iemand op wie ik graag indruk wil maken - we dronken bier op een terras en ik hield een vurig betoog over aaneenvolgend, het oprukkende conservatisme, het neoliberalisme en het debat tussen Rutte en Baudet - zei: “Jij moet oppassen dat je niet alleen maar heel kritisch wordt.” Als iemand waar je nog indruk op wilt maken zoiets over je zegt, blijft het hangen en waarschijnlijk zat zijn stem nog in mijn hoofd toen oma me opbelde en vroeg of ik mee wilde naar een musical en stemde ik daarom in ondanks het feit dat ik musicals haat en als straf (probeer nooit indruk te maken op een man) zit ik nu ontzettend niet-kritisch te zijn bij een drie uur durende musical.

Als de musical eindelijk klaar is lopen we naar buiten. “Ik ga toch nog even binnen plassen”, zeg ik tegen mijn oma. “Blijf jij hier staan?” Ze knikt. Ik loop naar de wc, plas en was mijn handen.

Als ik terugkom is mijn oma weg. Meteen raak ik in paniek. Verhalen over jongens die oude vrouwen beroven schieten door mijn hoofd. Wie laat er nou een bijna 90 jaar oude vrouw alleen achter in een stad die ze niet kent?

Dan zie ik haar. Ze zit op een terras iets verderop en zwaait, haar clipoorbellen bungelen. Ik loop naar haar toe en ga bij haar aan tafel zitten. Ze heeft een tosti en een latte besteld. “Ik dacht dat je weg was”, zeg ik. “Waarom zou ik?” vraagt ze.  Ze neemt een hap en wijst met haar tosti naar haar koffie. “Kijk”, zegt ze met volle mond, “helemaal zelf besteld.”

hits 164

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.