Popup-Niks-missen-2.png

30 maart 2021

Uit quarantaine: de eerste lentedag

De nacht voor mijn vijfde-dag-test slaap ik onrustig, ik word ruim een uur vóór mijn wekkertijd wakker. Over een paar uur weet ik of ik weer vrijuit mag of dat ik nog tien dagen binnen moet blijven. Mijn huisgenoot appt terecht dat het voelt alsof je met het vliegtuig op vakantie gaat. Hopelijk komen we aan op onze vakantiebestemming, maar het vliegtuig kan ook neerstorten.

Om half negen fiets ik samen met mijn huisgenoot naar de RAI. We dragen ons mondkapje en proberen krampachtig anderhalve meter afstand te houden. Ik zie op tegen de droge testswap in mijn neus. Voor het gigantische GGD-uithangbord slaan mijn huisgenoot en ik een zucht en gaan naar binnen. Door de grote conferentiezaal, opgedeeld in plastic hokjes, galmt het gejammer van een kind dat niet getest wil worden. De jongen die mijn identiteitskaart checkt, heeft zich afgesloten van de teststraatwereld en is zo verdiept in zijn Tiktok-filmpjes dat hij schrikt van mijn goedemorgen. Snel voert hij mijn BSN-nummer in en geeft me een flesje met een nummertje.

Als een malle log ik in en daar staat het: negatief. Het staat er echt!

De dame met de testswap straalt achter haar mondkapje en knipoogt naar me. Verbaasd laat ik haar me testen, stotter een “bedankt-en-fijne-dag” en loop per ongeluk tegen de pijlen in de teststraat uit. Als ik besef dat ik zo niet buiten kom, zie ik net hoe het kind dat niet getest wilde worden, is gevlucht voor zijn testswap. Het jongetje is onder hekjes doorgekropen en wordt ingesloten door drie GGD-medewerkers en zijn ouders. Het speciale kindertesthokje, met een Bob de Bouwer-poster en berenstickers aan de muur, kon hem niet kalmeren. Mijn huisgenoot vindt me met een verwarde blik terug en we springen op de fiets naar huis.

Volgens mijn huisgenoot, die een medewerker bij de RAI-teststraat kent, heb je tussen twaalf en vier je uitslag als je ‘s ochtends test. Dus vanaf twaalf uur check ik elke vijf minuten mijn mail. Ongeduldig kijk ik hoe de zon door de kille ochtend breekt en er een eerste lentedag van maakt. Op het grasveld spreiden mensen hun kleedje uit, ze zijn helemaal klaar voor de zon.

Dan springt het mailtje binnen. Als een malle log ik in en daar staat het: negatief. Negatief? Voor de zekerheid refresh ik de site, maar het staat er echt. Dankbaar licht ik iedereen in: ik ben vrij! En als mijn hele ex-cluster ook negatief blijkt te zijn, voel ik me pas echt opgelucht. Enkele huisgenoten zijn wel positief getest, gelukkig zijn zij niet heel ziek. Zij moeten nog een aantal dagen binnen blijven, maar dan zijn zij ook vrij en is ons huis weer coronavrij.

Ik heb ondertussen al mijn kleedje uitgespreid om van de eerste lentedag te kunnen genieten.

 

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.