Popup-Niks-missen-2.png

03 april 2020

Uit een ander leven

reacties 0

Dinsdagochtend, 9.30 uur. Blokkerige gezichten verschijnen op het scherm van mijn laptop, die langzaam tegenstribbelend lawaai begint te maken. Voor mij zie ik de iPad die we van de VU lenen, een notitieboekje, een kop huisgemaakte koffie en een in stukken gesneden appel. Mijn kat loopt over het toetsenbord. Ik moet even plassen en zet mijn camera en microfoon uit. Robin, mijn vriend, die ook vanuit huis werkt, wordt tegelijkertijd ook online gebeld. Steeds meer collega-raadsleden druppelen het Skype-gesprek binnen, en na een paar minuten beginnen we met de agenda. Want we moeten wel. Het kan even niet anders.

Anderhalf uur later sluit ik mijn laptop weer. Ik bekijk wat ik nog te doen heb voor die dag; ik stuur wat e-mails, en dan is het stil. Het is een mooie dag buiten, en normaal zou ik graag met wat vrienden afspreken of rondlopen door de stad. In plaats daarvan kijk ik Grey’s Anatomy voor de derde keer en luister podcasts. Ik heb meer tijd om te koken, ik kan de hele dag doorbrengen in mijn pyjama als ik daar zin in heb, mijn leven ziet er nu exact zo uit als ik had gewild toen ik zeven was, en toch. Als het móét, is het direct tien keer minder leuk.

Ik weet dat de hallen, gangen en zalen van de VU ooit wel weer vol zullen zijn, dat er weer tientallen mensen op het campusplein in de zon zullen zitten, en dat ik zelf wel weer in een collegezaal in slaap zal vallen, maar op dit moment voelt het eindeloos. Ik vond het niet altijd even leuk als er wéér een lunchpauze werd gehouden in ons USR-kantoor en ik van mijn werk gehouden werd, of als we de derde interne vergadering in een week hadden omdat we zoveel moesten bespreken, of als we verhitte discussies met de OR hadden. Maar na drie weken thuis mis ik het ontzettend. Ik mis zelfs de smerige koffie uit de automaten en de kleffe broodjes uit de Spar. Ik mis hoe vanzelfsprekend het was dat ik mijn vrienden elke dag zag. En dat ik gewoon uit het raam van een overvolle trein kon staren terwijl ik naar Taylor Swift luisterde.

Zodra dit voorbij is, stap ik op de eerste trein naar het buitenland die ik kan vinden. En ik beloof dat ik niet zal klagen als ik geen zitplaats heb.

Megan Terpstra
m.terpstra.usr@vu.nl
Commissiecoördinator Communicatie

Megan Terspstra USR

 

{ Lees de 0  reacties}

hits 141

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.