04 oktober 2016

Stemmingswisselingen

Elke student die op uitwisseling gaat krijgt te horen over de verschillende fasen die je door zou moeten maken. Eerst is er de ‘honeymoon fase’ waarin je alles ervaart als één groot fantastisch avontuur. Dan komt de ‘rejection fase’, het moment dat je thuis erg mist en je gaat ergeren aan de dingen die zo anders zijn. En als laatste volgt de ‘adjustment fase’: je weet je zo goed aan te passen dat je tijdelijke locatie als thuis gaat aanvoelen.

Hoewel Turkije je niet direct een cultuurshock geeft, is het toch wel zo ontzettend anders dat ik betwijfel of de ‘adjustment fase’ in vier maanden wel haalbaar is. Elke dag verbaas ik me nog over van alles op straat. Deze verbazing heeft echter steeds een ander  effect op mij. Ik doorloop geen verschillende fasen maar hop van de ene emotie naar de andere als een zwangere vrouw.

De ene middag staar ik vol bewondering naar glibberige baklava en snuffel ik over een antiekmarktje alsof het mijn grootste hobby is. Op deze momenten probeer ik alle mensen, ervaringen en gedachten in me op te slaan, wil ik alles proeven en maak ik zelfs foto’s van de kat die zich de baas voelt op een stapel boeken.

Ik hop van de ene emotie naar de andere, als een zwangere vrouw.

De volgende dag zie ik ineens de hoeveelheid armoede en verval hier en erger ik me aan het feit dat er altijd, overal file is en dat ik niet gewoon even naar de Albert Heijn of de Deen kan om te eten wat ik lekker vind. Gelukkig weet ik hoe snel de tijd gaat en hoeveel tofs hier te beleven is. De lijst van dingen die ik wil doen en zien wordt onmogelijk lang en de tijdsdruk die daaruit volgt maakt dat ik een paar uur later weer kan grinniken om het bordje zure groentjes bij het eten die ze salade durven te noemen.

Mijn leven is hier stiekem een stuk spannender dan het leven dat ik thuis heb. Ik ga lekker veel op stap, durf uit mijn comfortzone te gaan (want dat ben ik toch al de hele tijd) en zie wel wat me overkomt. Istanbul geeft me ontzettend veel te beleven en het gemis van de mensen en de wereld van thuis is juist wat me moed en energie geeft. Meer dan ooit denk ik na over de wereld en besef ik wat ik allemaal wel niet heb. Van deze ervaring zal ik heel veel leren, maar de ‘adjustment fase hoef ik niet. Nederland is mijn thuis en straks zal ik als een mooier mens het beste uit het leven daar proberen te halen!

hits 4

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.