Popup-Niks-missen-2.png

23 september 2021

Sleutels kwijt

Dido_kwijtraken

Het begint in de intercity naar Amsterdam-Zuid als een kleine gedachte in mijn achterhoofd. Ik voel hem niet meer in mijn achterzak, dus hij zal wel in mijn tas zitten. Er is geen reden voor paniek. Ik kieper de inhoud van mijn rugzak op de stoel naast me. De oude Surinaamse vrouw tegenover mij lijkt al te weten dat ik de lul ben. Ik zie het aan haar ogen. Ik app de mensen waar ik langs ben geweest: ‘heb jij toevallig mijn sleutels gevonden?, heb jij toevallig mijn sleutels gevonden?’ Maar ze weten allemaal van niets en langzaam komen er ook andere vragen bij: hoe kom ik nu mijn kamer in, of mijn gebouw, of het huis van mijn ouders? Hoe overtuig ik de werknemers van de ondergrondse stalling op het Mahlerplein dat het míjn fiets is die daar op slot staat?

Je kunt mij gewoon niet vertrouwen met losse voorwerpen

Iets kwijtraken is voor mij het frustrerendste gevoel ter wereld. Er was een tijd dat ik elke maand wel mijn portemonnee kwijt was. Eindeloze ruzies met mijn ouders over verantwoordelijkheid en vaste plekken. De secretaresses van het gemeentehuis kenden mijn voornaam. Ik heb zo vaak het nummer van de ING gebeld om mijn pinpas te blokkeren dat ik het op een gegeven moment maar tussen mijn contacten heb gezet. Dat was gewoon handiger.

Dit veranderde tijdens een weekend in Liverpool met mijn vader, die daar vooral was om zich te vergapen aan de (gebruikte!) koekenpan van Paul McCartney. Ik kocht zo’n heuptasje in een vintagewinkel. Niet omdat ik het cool vond staan of om mdma in te bewaren, maar uit bittere noodzaak. Je kunt mij gewoon niet vertrouwen met losse voorwerpen. Sindsdien gaat het goed. Als je vandaag niet meerekent.

Oude mannen die een halve tia krijgen als ik ze op een kapotte schakel van mijn fietsketting wijs

Ik loop door de ondergrondse fietsenstalling en kijk naar de twee mannen die bezig zijn met een vastgelopen ketting. Ik heb eigenlijk een hekel aan fietsenmakers. Niet op een heftige manier of zo, ik vind het gewoon irritant hoe ze altijd zo paternalistisch doen alsof ze alles beter weten dan jij. Oude mannen die dingen zeggen als: “Zo zo meneertje, dat is niet zo handig hè?” en een halve tia krijgen als ik ze op een kapotte schakel van mijn fietsketting wijs: “Ga jij nou een aap leren hoe die moet klimmen!”

Deze fietsenmakers zijn allebei jong, dat helpt misschien. De een draagt een bril die uit de jaren zeventig lijkt te komen, de ander heeft het syndroom van Down en kort stekeltjeshaar. Ik til het achterwiel op en rij onhandig naar ze toe. Hakkelend begin ik uit te leggen dat ik mijn sleutels ben verloren, dat ik deze fiets niet aan het stelen ben, hoe dit mij altijd overkomt en dat ik niet te vertrouwen ben met losse voorwerpen.

“O, klote man”, zegt de gast met de seventies-bril. “Moeten we aan de slag met de slijptol?” De jongen met het downsyndroom wijst naar een uithangbord met een prijzenlijst voor reparaties. Het kost maar zeven euro en ik mag de ketting houden. Ik hoef er alleen maar een nieuw slot bij te kopen.

ILLUSTRATIE: DIDO DRACHMAN

 

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.