Popup-Niks-missen-2.png

29 maart 2021

In quarantaine (2): de lege batterij

Ik word wakker door het licht dat door mijn gordijnen schijnt. Mijn wekker is niet gegaan omdat mijn telefoon is uitgevallen. Het snoertje is bij de voering gebroken en mijn telefoon ligt er slap bij. Ik zucht en rol uit bed, op zoek naar een ander snoertje. Als ik mijn telefoon aan krijg, zie ik dat het al elf uur is en dat voor iedereen de dag al was begonnen.

Mijn cluster is gevallen. Het leek ons cluster toch verstandiger om wel afstand te houden. Zo kunnen we elkaar niet besmetten en zijn we hopelijk eerder uit quarantaine. Onze test staat al gepland, nog twee nachtjes slapen. Als we allemaal negatief testen zijn we vrij, maar als één van ons positief test, moeten ook de negatieven nog een paar dagen in quarantaine.

Ik wilde eigenlijk vroeg beginnen met studeren, een beetje productief de dagen doorkomen. Gisteren lukte het ook al niet om me ertoe te zetten, te weinig energie en te veel te doen. Maar nu lijkt het al te laat om een productieve dag te hebben.

Ik open de gordijnen en een dapper lentezonnetje komt mijn kamer binnen. De narcissen zijn uitgekomen en de overbuurvrouw laat haar pluizige kat uit. Ik zucht, ik wil naar buiten. Even de lente proeven en onder de mensen zijn.

Ik check mijn telefoon, die ontzettend langzaam oplaadt met het andere snoertje. Eén van mijn huisgenoten biedt aan om een eitje te bakken voor onze positief geteste huisgenoot. Wie wil er ook? De positieve mag zijn bordje voor zijn deur leggen en er verschijnt vanzelf een spiegeleitje met kaas op. “Thanks jongens!” appt hij.

'Hey, corona! Je mag niet naar buiten!' Ik lach, dat weet ik wel, maar als ik niet buiten kom, word ik gek

Mijn laptop staat klaar om een essay op te schrijven, het Word-bestand kijkt me oordelend aan. Ik besluit toch even een rondje hard te lopen. Als ik een mondkapje draag, niet de lift neem en een weg neem waar niemand komt, dan kan dat toch wel? In de buitenlucht voel ik een rust over me heen komen en ik trek een sprintje. Ik begin te hijgen, ben ik kortademig? Heb ik corona? Dan bedenk ik me dat ik al een maand niet meer heb hardgelopen. Als ik weer terug bij mijn flat ben staan mijn huisgenoten net op hun balkons. Ze zien me, shit. “Hey, corona! Je mag niet naar buiten!” Ik lach, dat weet ik wel, maar als ik niet buiten kom, word ik gek.

Vanavond kook ik voor mijn cluster en onze positieve. Ik maak een enorme pan spicy curry. De keuken is nog nooit zo schoon en leeg geweest. Normaal gesproken moet ik me een weg door de vuile vaat banen om bij het aanrecht te komen. Nu maken we na elk bezoek aan de keuken alles schoon om besmettingen te voorkomen. Ik kook erop los met het hele aanrecht voor mezelf. Ik schep vijf bordjes op en leg een bordje voor ieders deur. ‘We gaan eten jongens!’

Met mijn eigen bordje ga ik weer mijn kamer in. Als ik in de huisgroepsapp zeg dat de keuken schoon en vrij is voor het volgende cluster, zie ik dat mijn telefoon eindelijk is opgeladen.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.