02 december 2019

Ode aan mijn huisgenoten

Caitlyn die lacht om het door de kater veroorzaakte gebrek aan intelligentie in mijn opmerkingen. De skyline die de afgelopen weken ineens een vertrouwd gevoel oproept. Wij vieren om deze tafel. Acht polaroid foto’s met de verschillende scènes van onze dag liggen verspreid op de houten tafel tussen ons in. Wijntjes drinken tijdens Happy Hour krijgt een zoetsappige wending als het onderwerp van gesprek, voor de zoveelste keer de afgelopen dagen, weer komt op hoe weinig tijd we nog over hebben van onze exchange, iets wat menig uitwisselingsstudent nu waarschijnlijk opmerkt. Nog minder dan vier weken zitten we hier, zijn we huisgenootjes, New Yorkers. 

Bovenal zijn we zelfstandig geworden, besluiten we

“Wat hebben jullie hier geleerd?” vraag ik. Net het einde van een aflevering van Dora. Ze kijken me stil aan, Caitlyn en Rosalie tegenover me en Eva naast me. De afgelopen maanden leken wel een sociaal experiment. Vier meiden zomaar in een appartement aan de andere kant van de oceaan gestopt en zie maar hoe dat gaat. Verbluffend goed, kan ik wel zeggen. “Ik heb van jullie geleerd dat ik het mag aangeven als ik ergens hulp bij nodig heb”, zeg ik. (Ik zei toch dat het zoetsappig zou worden.) In tegenstelling tot medeblogger Marcus had ik namelijk wel last gehad van een culture shock phase, een moment waarop de mensen hier, het gemis van iedereen in Nederland en het constante lawaai van de grote stad me allemaal te veel werden. Mijn huisgenoten stonden toen en alle lastige momenten daarna klaar met een luisterend oor en advies voor mij en elkaar, en ik voor hen.

We hebben veel over elkaar geleerd, over onszelf en over wat we willen in het leven – en bovenal zijn we zelfstandig geworden, besluiten we. We hebben een wifiversterker geïnstalleerd, lampen vervangen en insecten uit het appartement verwijderd, klussen vaak collectief uitgevoerd door dit vier vrouwen sterke team. Met groeiende tegenzin zie ik de datum waarop ik deze stad weer moet verlaten dichterbij kruipen. Ik heb ontzettend veel zin om iedereen thuis weer te zien, maar ga deze totaal andere wereld toch ook heel erg missen. “Maar we hebben ook nog vier hele weken hè”, zegt Rosalie nuchter. We gaan alles vol plannen, heel veel zien en nog heel veel stappen. Mijn maag draait zich om. Met moeite neem ik het kleinste slokje wijn ooit en het onderwerp van gesprek verandert weer naar belangrijke kwesties, namelijk wat het over je zegt als je oliebollen met krenten eet.

hits 246

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.