06 september 2019

Ochtendritueel

Helemaal volgepakt met slechts een laptop, koptelefoon en een stekkeradapter hoor ik de deur van mijn kamer achter mij dichtvallen. Hoewel ik dit nu pakweg een maand doe, vier dagen in de week, schrik ik nog steeds elke dag. Mijn handen schieten langs al mijn broekzakken en checken of ik de sleutel nog wel heb. Zoals elke dag (tot nu toe) zit de sleutel op dezelfde plek als ik hem heb achtergelaten. Het punt is dat de sleutel van mijn kamer een pasje is en dat als het pasje in je kamer laat liggen je dus niet meer naar binnen kan. De Australiërs vragen overal geld voor (in het geval van een lock out 10 dollar) en het is dan ook om die reden dat je elke ochtend de schrik van je leven krijgt als je weer je pasje kwijt bent. Sommige vrienden van mij zijn al zo’n 40 dollar lichter, dus je kunt je wel voorstellen dat het een serieuze angst opwekt elke keer dat je denkt dat er ongeveer 5 centimeter deur en 10 dollar tussen jou en je pasje zit.

Na de schrik en een diepe zucht van verlichting begint mijn wandeling, die ongeveer 15 minuten duurt, richting de uni. Ik moet van de zevende verdieping komen en dat betekent simpelweg dat je soms geluk en soms pech hebt met de lift. De ene dag sta ik daar voor 5 minuten uit het raam te staren totdat ik het indringende doch verlossende geluid hoor van de komende lift, de andere dag neem ik gewoon de trap om mezelf te verlossen uit de onzekerheid van te laat komen door een trage lift.

Met nog 2 minuten op de klok trek ik een sprintje richting de Law School

Mijn ochtendwandeling begint vanaf de receptie dan echt. Eerst loop ik langs een parkeergarage die om de een of andere reden altijd leeg lijkt te zijn om vervolgens langs het ziekenhuis het te lopen. Eerst naar rechts kijken en dan naar links om het zebrapad over te steken en daar ben ik dan, op de campus van de University of Sydney. Vanaf daar is het eigenlijk "pretty straightforward" zoals ze hier zouden zeggen. Tussen de voetbalbalvelden door, langs de sportschool, weer eerst rechts kijken en dan links om over te steken, rechtdoor langs de sportvelden, de trap op langs een gebouw waarvan ik me nog elke dag afvraag waar het voor dient, bergopwaarts richting het centrale veld en dan na pakweg 12 minuten en 43 seconden sta je ervoor, Zweinstein (of zoals ze het hier noemen: The Quadrangle). 12 minuten en 43 seconden betekent dat je nog zo’n 17 seconden over hebt om je te realiseren dat het dinsdag is en niet donderdag en dat je daarom verkeerd zit. Met nog 2 minuten op de klok trek ik dan een sprintje richting de Law School en loop ik uiteindelijk heel relaxed het lokaal binnen.

Daar staat de docent. Omdat ik langs haar loop zeg ik: "good morning" tegen de docent en als ze reageert met: "how are you" komt elke keer weer de vraag op of dat slechts een begroeting is of dat het een oprecht geïnteresseerde vraag is. Na twee stappen realiseer je je weer dat je in Australië bent en dat het eigenlijk niet uitmaakt op welke manier je reageert omdat alles hier relaxed is, net als mijn wandeling naar de uni elke ochtend.

hits 117

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.