07 februari 2020

#Nietmijnschuld

reacties 0

Ik waan mijzelf een redelijk maatschappelijk en politiek geëngageerde jongeman. Ik scheid mijn afval, eet veganistisch, gebruik van die stoffen herbruikbare zakjes en ik heb zelfs op het Malieveld rondgelopen met het spandoek: ‘Investeringsklimaat ? Investeren in het klimaat!’

Kortom, ik probeer zo’n beetje alles te doen wat je van een redelijk mens kunt verwachten om moreel en ethisch te handelen. En toch voelt het voor mezelf niet alsof ik nu zo fantastisch bezig ben. Zo kan ik weinig doen om ons slavernijverleden ongedaan te maken, sterker nog: ik kan amper iets doen om ons neokoloniale slavernijheden in derdewereldlanden tegen te gaan. Ik heb, samen met leeftijds- en lotgenoten, het constant drukkende gevoel dat ik de onverantwoorde verantwoordelijkheid draag alle wereldproblemen zelf op te lossen en dat ik maar glimlachend moet compenseren voor Jan Modaal die het allemaal niet bijzonder veel boeit. Ik probeer me aan mijn eigen universele morele regels te houden, mijn categorische imperatief, voor wie Kant gelezen heeft. Maar ik kan niet ontkennen dat ik me menigmaal radeloos voel over of alles wel genoeg is.

Mijn – onze - generatie heeft het sowieso zwaar. Naast alle klimaatproblematiek vinden we moeilijker een vaste baan, staat de huizenmarkt zo strak dat een huis kopen verdomd lastig is en we zitten straks ook nog eens met gemiddeld 21.000 euro studieschuld opgezadeld.

Of ja, ‘we’, ikzelf heb dat laatste dan weer niet. Ik behoor nog tot de laatste lichting die van ome DUO 10.000 piek heeft meegekregen aan studiefinanciering en die daardoor nog niet is begonnen om gebruik te maken van ‘de meest gunstige lening die je ooit zult krijgen’. Die lening die ervoor zorgde dat de groei in studenten en doorstromers is gedempt of zelfs gestaakt, die het aantal studenten dat op zichzelf is gaan wonen deed halveren, die studenten bezwaart met een enorme studieschuldenstress, waardoor zij door hun opleiding heen sjezen en er amper geïnteresseerde kandidaten te vinden zijn voor een bestuursjaar. 

Dat alles is mij bespaard gebleven doordat ik in het juiste jaar begon te studeren, doordat ik niet in ‘mezelf hoefde te investeren’, maar dat de staat in mij investeerde, doordat ik van die vrijheid van de basisbeurs heb mogen genieten.

Daarom vind ik het ook zo erg dat het er niet meer is. Ik gun jou wat ik ook heb gehad, als je niet de pech had te laat geboren te worden, de pech had dat een paars kabinet als strakkebroekriembeleid jouw stufi afpakte. Dat is niet jouw schuld en het is #nietmijnschuld.

Vind jij dit ook oneerlijk? Teken dan de petitie op nietmijnschuld.nl.

Pieter van Rossum, penningmeester
p.van.rossum@studentenraadvu.nl

Pieter van Rossum

 

{ Lees de 0  reacties }

hits 300

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.