24 november 2016

Met je neus in de boter (2)

Van A naar B. Zo simpel als het klinkt, hier is het een glibberig avontuur. Er zijn oneindig veel wegen naar Rome en elke weg heeft minstens tien verschillende aanbieders. Op het busstation van Bursa werden we overvallen door de onmogelijke hoeveelheid kantoortjes. Na wat overleg en wat geld op de toonbank kregen we geen ticket, maar wel een plekje in een minibusje naar de juiste bestemming.

Achter ons zat een Turks vrouwtje dat bijzonder zurig rook en Turks tegen ons aan bleef brabbelen. Na zo’n driekwartier viel het me op dat de omgeving niet veranderde en Bursa op de bordjes verdacht dichtbij bleef. Kort hierna reden we oprecht Bursa weer binnen om te stoppen bij een tankstation. Hier wisselde onze chauffeur wat woorden met een andere chauffeur, maar er gebeurde voor zover ik weet niets.

Dit land is niet gebouwd op logica en efficiëntie

Tijd voor poging twee. Onderweg stopten we opnieuw bij een tankstation, niet om te tanken maar een pakketje op te pikken. Een paar dorpen later was het de beurt aan een of andere kruising waar twee kerels stonden te wachten die een stapeltje papieren meegaven. Daarna stopten we bij een kantoortje. Het pakketje werd hier afgeleverd en een Turkse man moest eruit. Hij liet ons vervolgens pas vertrekken na een half uur gepassioneerd telefoneren. Vrij snel daarna werden we zelf ook uit het busje gegooid en op een ander busje gewezen. Ik was blij dat ik genoeg Turks kende om de chauffeur te vertellen dat we naar de haven wilden.  

Elke dag gebeurt me wel zoiets geks en kijk ik met open mond om me heen. In het begin dacht ik nog dat er een soort logica was, een systeem om te leren kennen. Na twee maanden weet ik het zeker: ik kan er geen chocola van maken. Dit land is niet gebouwd op logica en efficiëntie, maar op gewoonte en traditie. Het busje stopt niet bij die kruising omdat dat handig is of omdat iemand dat systeem heeft bedacht. Het busje stopt daar omdat dat nou eenmaal zo gaat, omdat het systeem zo is gegroeid. Het heeft van Turkije één grote chaos gemaakt en er is niet de macht of de wil om dit te verbeteren. Deze chaos levert mij een berg aan avonturen op, en ik blijf keurig met mijn neus in de boter vallen. Helaas is de keerzijde dat een hoop Turken in een hele harde wereld leven.

Foto: een willekeurig Dolmus (minibus) station in Istanbul | Shankar S./Flickr cc

hits 5

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.