18 november 2016

Met je neus in de boter (1)

Het mooiste aan leven in een land als Turkije is dat je je blijft verwonderen. Als ik in Nederland de deur uit ga weet ik precies wat ik ga doen en wat ik kan verwachten. In Turkije val ik elke keer weer met mijn neus in de boter. Figuurlijk, omdat er altijd wat te beleven is en ik geniet van het avontuur. Letterlijk, omdat alles gaat met vallen en opstaan en efficiëntie een illusie is.

Ik heb er ongeveer een week over gedaan om postzegels te kopen. Postzegels zijn hier alleen verkrijgbaar bij het postkantoor. Na veelvuldig “stamp” roepen, op mijn ansichtkaart wijzen en een vierkantje tekenen werd begrepen wat ik zocht, maar bleek dat dit postkantoor ze niet in huis had. Het postkantoor op de universiteit is slechts een uur per dag geopend en het grote postkantoor bij mij om de hoek was drie keer op rij potdicht tijdens haar openingstijden. ‘Turkish Time’, ofwel de bijzonder losse omgang met tijd in Turkije, was na een week al een begrip onder de Erasmus-studenten. Een Pubcrawl en zelfs een georganiseerde busreis zullen nooit minder dan een half uur te laat beginnen. Dit creëert een vicieuze cirkel die maakt dat je vooral niet te veel probeert te plannen. Heerlijk.

Turkije heeft zoveel regels dat niemand ze nog serieus neemt

Deze losse omgang geldt overigens eigenlijk voor alle regels. Turkije is een land met zoveel regels dat niemand ze nog weet, laat staan ze serieus neemt. Mocht je ooit zelf in Turkije terecht komen, dan is het leuk om in een van die volgepropte minibusjes naar het officieel toegestane aantal passagiers te kijken dat keurig op een bordje boven de deur staat.

Aan het verkrijgen van een verblijfsvergunning moest een aantal officiële sessies met ambtenaren te pas komen. Bij de eerste moesten we de helft van de vragen fout invullen omdat dat makkelijker was terwijl er in rood onderaan elke pagina stond wat de grimmige gevolgen daarvan waren. Voor de ambtenaren was het van levensbelang dat mijn verzekeringsverklaring een ‘wet signature’ bevatte in plaats van een gekopieerde. Ik probeerde uit te leggen dat de directeur van mijn verzekering wel wat beters te doen heeft dan de hele tijd handtekeningen zetten en kreeg te horen dat ik dan een Turkse verzekering moest nemen. Bij de tweede ceremonie kwamen de ambtenaren drie kwartier te laat en werd er geen woord meer over de ‘wet signature’ gerept. Dan lach je in je vuistje en denk je: tja, Turkije.

hits 4

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.