14 december 2017

Lonsdale vs. Allochtoon

Toen ik ongeveer 12 of 13 jaar was, was het merk Lonsdale het kenmerk geworden voor blanke racistische Nederlandse jongeren. Vaak droegen ze truien van dat merk, gepaard gaand met camouflagebroeken, kisten en bomberjacks. Het was wij tegen hen. Zij waren de racisten en wij de allochtonen. Op een gegeven moment kreeg je als tegenreactie T-shirts en truien met ‘Allochtoon’ erop gedrukt in ongeveer dezelfde stijl als het Lonsdale-embleem. Het kwam wel eens tot gevechten, of althans geruchten daarover. Poelenburg zou weer eens zijn uitgerukt om Oostzaan te terroriseren of buitenlandse jongeren verzamelden zich in het centrum van Zaandam om te vechten met Lonsdalers. Hoe dan ook, het was niets om vrolijk van te worden.

Ergens wilde ik ook zo’n shirt. Puur omdat ik me uitgelokt voelde om terug te provoceren. Ik was allesbehalve een persoon die iets had tegen blanke Nederlanders, of alles wat anders was dan hijzelf. Sterker nog, ik was gewoon een jonge puber op zoek naar zijn identiteit, verstrikt in politieke discoursen en maatschappelijke druk. Verzeild geraakt in een chaos van etnische, religieuze en leeftijdsgebonden vraagstukken en uitgedaagd om uit te komen voor het label dat op zijn hoofd stond: allochtoon. Jaren later ben ik me gaan afvragen hoeveel van die Lonsdale-jongeren er hetzelfde in stonden als ik en hoeveel er daadwerkelijk bezig waren met neonazistische ideeën. Ik weet in ieder geval wel dat – ik noem het even allochtoon gerelateerde -separatistische uitingen niet in goede aarde vielen bij mijn ouders. Zij wezen me er altijd op dat ik dit land moest bedanken voor het feit dat we hier met open armen zijn ontvangen en dat ik niets te klagen had. Ik moest me gewoon richten op mijn school, meer omgaan met Nederlanders en niet zo koppig zijn. Achteraf gezien hadden zij gelijk en zat ik fout. Alleen kon ik dat destijds niet toegeven.

 

Er zijn vast ook gewoon blanke Hollandse jongeren op zoek naar hun ware identiteit

Net zoals er jongeren zijn in Nederland met een buitenlandse achtergrond die op zoek gaan naar zichzelf, neem ik aan dat er ook gewoon blanke Hollandse jongeren zijn die op zoek gaan naar hun ware identiteit, wat dat ook moge zijn. Integratie of een multiculturele samenleving is nooit iets van één kant. Beide kanten, voor zover er twee zijn, hebben te maken met vraagstukken omtrent het integratieproces. En ik neem aan dat voor hen ook het moment komt dat ze zich bezig zullen houden met vaderlandsliefde en wat dat betekent voor de omgang met mensen die een buitenlandse achtergrond hebben. Wat als die mensen pas een of twee generaties lang in het land wonen waar jouw voorouders als sinds mensenheugenis vertoeven. En wat als die mensen er een heel andere leefstijl op nahouden dan jij en jouw voorouders? Wat als zij zich anders kleden, anders met elkaar omgaan en anders over de wereld denken dan jij? Wat als zij van een andere religie zijn dan jij, indien je dat al bent? Wat doet dat met jou en hoe stel jij je naar hen op? Scheid je je af of zoek je toenadering? Of ben je helemaal niet bezig met associaties op basis van etnische afkomst en ga je gewoon op je gevoel af wanneer je vrienden maakt? Zit er überhaupt wel iets achter als je wel of geen allochtonen in je vriendengroep hebt? En hoe zit dat met de andere kant? Hoe staan zij hierin?

Het komt wel goed joh. Niks aan de hand! Niemand komt je morgen doden Waar ik heen wil is: wat als er xenofobie heerst aan die specifieke blanke zijde van de maatschappij die ik hierboven beschrijf? En wat als die zich specifiek richt tot moslims? Dat is immers waar het hele Lonsdale-Allochtoon-discours voornamelijk om ging. Ergens kan ik het niemand kwalijk nemen als hij/zij een beangstigend beeld heeft van de islam of van moslims. Ik ben zelf ooit het slachtoffer geweest van een spontante paniekaanval nadat ik ergens op het nieuws iets hoorde over de opmars van neonazisten die alle buitenlanders, en met name moslims, het land uit wilden hebben en er niet voor terugdeinsden om geweld te gebruiken. Na die kleine shock realiseerde ik me direct hoe het moet zijn voor een niet-moslim om continu gebombardeerd te worden met antiwesterse sentimenten van islamitische zijde en tot wat voor angsten dat kan leiden. Even later relativeerde ik wat ik had meegekregen op het nieuws en bedaarde weer, toen ik besefte dat die reportage geen representatief beeld gaf van de demografische verdeling van neonazistisch en anti-islamitisch gedachtegoed in Nederland. Ik dacht aan mijn Hollandse vrienden, mijn lieve buren en mijn docenten die allemaal van Nederlandse komaf zijn en bedacht toen: het komt wel goed joh. Niks aan de hand! Niemand komt je morgen doden. Plotseling begreep ik de angst en de paniek, maar gelukkig zag ik ook de nuance en dat gaf me weer goede hoop.

hits 14

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.