04 juni 2020

Laffe grijstinten

reacties 2

Dido_sinasappel_groot

In de zomer stond ik vier uur te wachten op een kruispunt tot iemand mij mee wilde nemen. Ik was aan het liften naar Frankrijk. Na een lange tijd stopte er eindelijk een man in een Toyota Hilux, bij wie ik mijn tas in de kofferbak mocht gooien. Hij had aardige ogen. Toen we wegreden vroeg ik waarom hij wél was gestopt, de meeste chauffeurs waren namelijk doorgereden. Zonder dat die aardige ogen ook maar één ogenblik afdwaalden van de weg, zei hij laconiek: “O ja, ik zag dat je wit was, anders had ik je ook niet meegenomen.” Daarna stak hij van wal over vluchtelingen, en hoe ze zijn sinaasappelboom leegstalen.

'O ja, ik zag dat je wit was, anders had ik je ook niet meegenomen'

Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen hoe ongemakkelijk de rest van deze autorit was, want ik bleef wel zitten en ging ook niet echt in discussie met hem. Ik wilde genuanceerd zijn, naar mijzelf (straks sta ik nog vier uur op dat kruispunt) en naar hem (misschien is die sinaasappelboom zijn enige inkomstenbron).

Nuance staat over het algemeen bekend als een goede volwassen eigenschap. Elke maand wordt er aan een talkshow tafel in dit land wel een keer het ‘zwijgende midden’ de hemel in geprezen. In de meeste kranten wordt er altijd gepleit voor méér nuance, nooit minder. Maar is nuance per definitie goed?

Een tijd geleden verzuchtte oud-Advalvas redacteur Dirk de Hoog dat studenten - in zijn tijd - al begonnen met handtekeningen verzamelen als de koffie in de mensa 5 cent duurder werd. Studenten van deze generatie doen dat niet meer. Toen ik dit aan een meisje in mijn werkgroep vertelde, rolde ze eerst met haar ogen om die “in zijn tijd” en merkte toen op: “Het is toch ongenuanceerd om alles altijd maar omver te willen gooien?”

‘Jij bent niet genuanceerd, jij bent gewoon een fucking NSB'er’

Ik ben altijd een fan van nuance geweest. Als er ruzie gemaakt wordt, zowel bij mijn vrienden als in een publieke debat of iets dergelijks, neem ik al snel de positie in van: ‘de waarheid zal wel ergens in het midden liggen’ of ‘als we er maar rustig over praten, dan komen we er wel uit’ en dan voel ik me heel volwassen.

Dido_sinasappel_03aMaar de laatste tijd denk ik vaak aan wat Nina Weijers in een interview zo treffend ‘laffe grijstinten’ noemde. Dat je zo genuanceerd probeert te zijn dat je eigenlijk nergens meer voor staat, dat je net zoals het hoofdpersonage in Weijers’ roman Kamers antikamers te horen krijgt: ‘Jij bent niet genuanceerd, jij bent gewoon een fucking NSB'er.’

Soms is ongenuanceerd je mening geven noodzakelijk, om op te komen voor de dingen die jij belangrijk vindt, ook al word je per direct bestempeld als een zeurende millennial. Racisme - dat absoluut ook nog aanwezig is in Nederland - is iets waarover je geen compromissen kan en mag sluiten. Laffe grijstinten zorgen er in dit geval alleen maar voor dat er niets verandert, dat de status quo behouden wordt. Dus als nuance dan volwassen is, ben ik maar niet volwassen.

 

{ Lees de 2  reacties }

hits 390
Door Marchiena op 04 juni 2020

Onder de indruk van je verhaal omdat je een duidelijke stelling neemt en jezelf kwetsbaar opstelt, in een tijd waarin mensen nog altijd worden beoordeeld op hun kleur.

Door Sjaak Tonen op 04 juni 2020

Leuke column. Alleen: genuanceerd is niet hetzelfde als grijs of middenpositie innemen. Je kunt keihard genuanceerd en geprofileerd zijn.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.