Popup-Niks-missen-2.png

10 september 2020 reacties 2

Jongens

Dido_boysboysboys01

Elke keer als ik met een groep jongens op vakantie ga, raakt er iemand gewond. In Spanje viel ik na een dorpsfeest van een rots, in Frankrijk rende een vriend tegen een doelpaal, op het voetbalveld van de camping, en elke keer zaten we gezellig een dagje in de wachtkamer van een buitenlands ziekenhuis.

Sinds de middelbare school, waar de aansluiting wat stroever verliep, voel ik als ik in groepen jongens ben soms een vage opgefokte energie naar boven komen. Zo observeer ik dat ik tijdens het Mario Karten bereid ben de meest verschrikkelijke dingen tegen mijn vrienden te zeggen, of dat ik probeer mee te drinken met jongens die twee keer zo groot en zwaar zijn.

Ik vind deze dynamiek prettig, al kan ik niet zo goed uitleggen waarom. Op het eerste gezicht lijkt het vooral te leiden tot ongelukken en drankmisbruik, dus hoe komt het dat ik deze rol van de grove man die onbeschaamd door het leven banjert, wel charmant vind?

Met twee van mijn beste mannelijke vrienden ga ik naar het Stedelijk Museum, er is een tentoonstelling genaamd Van Thonet tot Dutch Design, volgens de website ‘een ruime selectie van ontwerpen die de afgelopen 125 jaar baanbrekend en actueel zijn geweest.’

Ze beginnen nog net geen holbewonergeluiden te maken

Tussen de collectie kunstige meubels beginnen mijn vrienden met aangezette lage stemmen te praten.
“Als ik een paar stoelen had willen zien, was ik godverdomme wel naar de Ikea gegaan!” roept de een.
“Ja”, zegt de ander, “daar kun je tenminste nog gehaktballen bestellen!” Ze beginnen nog net geen holbewonergeluiden te maken.

Dit vinden we natuurlijk niet echt. Dit is een rol die we leuk vinden om te spelen. Maar zoals Anja Meulenbelt stelt in haar boek Het verschil: ‘Achter die façade, achter dat repertoire zit een mens die niet zo anders is dan ik, in de wezenlijke behoeften die we hebben.’

Dido_boysboysboys02bHet is twee uur ’s nachts. Ik kan niet slapen en wandel met een koptelefoon door mijn buurt. Verderop draait een meisje haar voordeur op slot. Ze kijkt me even aan en begint te lopen. De komende minuten blijven we toevallig dezelfde afslagen nemen. Ik vermoed niks tot ze ineens omkijkt en zichtbaar schrikt dat ik nog steeds achter haar loop. Even later glinstert er iets in haar rechtervuist. Ik kijk wat beter en zie dat ze haar huissleutel als een mes uit Assassin's Creed tussen haar vingers heeft geklemd. De rol van de grove man die onbeschaamd door het leven banjert, voelt nu een stuk minder charmant.

Hoewel ik meteen begrijp waarom ze dit doet - jongens zijn veel te vaak vervelend op straat en veiligheid is natuurlijk belangrijk - kwetst het me toch een beetje. Mijn eerste paniekerige impuls is om onschuldige liedjes te fluiten, maar ik bedenk me dat zoiets al helemaal angstaanjagend is. Via een omweg naar huis dan? Moet ik haar inhalen? Denkt ze dan niet dat ik op haar af kom?

Voor ik een beslissing kan nemen slaat zij rechtsaf. Ik moet naar links. We zijn allebei opgelucht.

{ Lees de 2  reacties}

Door Pino de Bruin op 12 september 2020

Beste Thijs,

Ex Groenlinkser Zihni Özdil zei laatst in een interview dat hij en zijn vrienden onderling de meest racistische grappen maken en dat hij dat niet zou willen missen.
Laat je dus geen schuldgevoel aanpraten door een relatief kleine groep continu drammende SJW-ers. Blijf lekker lachen met je vrienden om elkaars foute grappen. En met lachen om moderne kunst is ook niets mis.

Door Thijs op 12 september 2020

Hey Pino,

Maak je geen zorgen, ik voel me niet schuldig. Het zijn gewoon wat observaties.

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.