11 februari 2015

Je moet de skrup naven

Ik wilde iets repareren aan mijn fiets. Omdat ik weliswaar erg graag fiets, maar op reparatievlak niet veel verder kom dan het plakken van mijn banden, besloot ik Het Internet om Raad te vragen. Op mijn vrij onschuldige vraag, iets in de trant van: ‘Als ik dit moertje losser draai, houden mijn remmen er dan niet vlak voor een druk kruispunt mee op?’ kreeg ik diverse antwoorden die ongeveer neerkwamen op:

‘Je moet de skrup naven, zodat je de weggel hacht.’

Op mijn vraag om enige verduidelijking, ik ben ook maar een mens met een matig technische aanleg, volgde een hartstochtelijk ‘WAT? Als jij nog nooit de harrel gekulpt hebt, ben je deze fiets en het leven überhaupt niet waard!!!’

Ik was tussen de fietsfanatiekelingen terechtgekomen; een naar rubber en metaal (pardon, carbon) riekend uitlopertje van andere agressief gepassioneerde internetgemeenschappen. Denk aan, vergeef me het woordgebruik, taalnazi’s. Misschien wel de bekendste groepering, die bestaat uit personen die niet meer willen lezen wat je te zeggen hebt – hoe mooi, waar of belangrijk de boodschap ook is – omdat je per ongeluk ergens wiens in plaats van wier schrijft of in een zwak moment een dt-foutje maakt.

Vergeet ook de lifestyle-dictators (of is het dictatoren? Ik denk aan de taalnazi’s) niet, die je het licht niet in de ogen gunnen als je niet elke dag ontbijt met overnight oats, je haar niet wast met een vinegar en je afwas niet doet met baking soda. Dat moet allemaal in het Engels, ja, de botsingen tussen de taalnazi’s en de lifestyle-dictators zijn om je vingers bij af te likken.

Echt reizen doe je óp de trein tussen de locals terwijl je gefrituurde schapenkeutels eet

De reisdespoten, die vinden dat een treinreis pas echt reizen mag heten als je óp de trein ligt, tussen de locals, terwijl je gefrituurde schapenkeutels eet omdat dat een plaatselijke delicatesse is.

De kunstkongsi, die je blokkeren als je je per ongeluk laat ontvallen niet zo van Rothko te houden zonder daarbij een jongere, genialere en obscuurdere kunstenaar te noemen die iets doet met lasers, het Ego en tongverven.

De fitnessfreaks, die op vragen over het verbeteren van de conditie antwoorden dat je dan dus MINSTENS drie keer per dag zeven kilometer moet hardlopen op schoenen gemaakt van kinderzielen, op een strikt dieet van eiwitshakes en proteïnerepen die naar de geur van dode vogels smaken.

Láát maar, denk ik in dat soort gevallen, ik blijf wel zitten, als het toch allemaal geen zin heeft. Het is, de taalnazi’s en mijn zwakke karakter in acht genomen, een wonder dat ik nog weleens wat op papier krijg.

Toch trap ik er af en toe weer in. Op een website over websites vroeg ik advies over een stukje code. De uitleg was, uiteraard, onbegrijpelijk. Een van de participanten in deze vlug uit de hand lopende discussie, naar ik vermoed een puisterige veertienjarige met een buitenboordbeugel, een verzameling modelspoortreintjes en een te kleine piemel, beet mij doe dat ik maar lekker in de ballenbak moest gaan spelen.

Prima.

Maar waar in hemelsnaam vind ik die ballenbakken, en mogen er ook grote mensen in?

hits 8

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.