19 februari 2018

I'm making memories

reacties 6

Nieuw-Zeeland staat bekend als een van de veiligste landen ter wereld. Bij aankomst op het vliegveld van Auckland merkte ik direct op hoe gemoedelijk de sfeer is onder de kiwi’s (zo noemen de Nieuw-Zeelanders zichzelf). Douanemedewerkers staan normaal gesproken niet bekend om hun vriendelijkheid (zo heb ik helaas zowel op Schiphol als tijdens mijn transfer in Qatar moeten ervaren), maar in Auckland werd ik direct enthousiast welkom geheten. De ‘business or pleasure?’-vraag beantwoordde ik met ‘Education. I’m gonna be studying here for half a year’. De medewerker van de douane heette me van harte welkom en wenste me veel succes en geluk in ‘our beautiful country’.

Eenmaal buiten bleek nogmaals die gemoedelijkheid. ‘Ey mate’, begon een man die op de bus stond te wachten, ‘could you watch my luggage please, while I go the ATM?’ Als ik hem was geweest, zou ik mezelf vermoedelijk niet snel uitgekozen hebben om op mijn persoonlijke bezittingen te letten: in m’n oude joggingbroek, afgetrapte gympen en met vermoeide, kortgeschoren kop (ik vond een makkelijk kapsel tijdens m’n reis wel zo praktisch), leek ik niet de meest betrouwbare persoon op het vliegveld te zijn. Toch vertrouwde de man zijn spullen zonder aarzeling aan mij toe. Het leek niet eens in hem te zijn opgekomen dat ik er makkelijk met zijn spullen vandoor had kunnen gaan. ‘Cheers mate!’ zei bij terugkomst, waarna we de bus in stapten.

 

De hele vliegreis heb ik me afgevraagd waarom ik dit in godsnaam doe

Deze kleine gebeurtenissen ervaarde ik als een cadeautje. 27 uur eerder had ik op Schiphol afscheid genomen van mijn ouders, vrienden en mijn vriendje. Hij en ik zijn eigenlijk nog veel te kort samen om elkaar voor een halfjaar te moeten missen, dus ons afscheid was erg emotioneel. De hele vliegreis heb ik me dan ook afgevraagd waarom ik dit in godsnaam doe. Het boekje met foto’s en brieven dat ik van mijn beste vrienden heb meegekregen, bood gelukkig veel steun. Tijdens een vlucht van 7 uur en vervolgens eentje van 16 uur kun je je namelijk bijzonder alleen voelen…

Vooralsnog voelt Auckland gelukkig als een warm bad. De kiwi’s zijn ontzettend aardig en de sfeer is ongedwongen. Daarnaast heb ik nog nooit zo veel groen gezien als in deze stad. Tijdens een wandeling door het centrum belandde ik plotseling in een stadspark. Alhoewel, stadspark, het was eerder een stadsvallei. Het gras was zo heldergroen dat het licht leek te geven. Daartussenin stonden gigantische bomen die rechtstreeks uit een fantasy-film leken te komen. Dat belooft nog wat te worden, wanneer ik de natuur buiten de stad ga zien…

Morgen neem ik mijn intrek op de campus van Massey University en ontmoet ik mijn nieuwe huisgenoten. Ik ben best wel nerveus, maar heb er inmiddels alle vertrouwen in dat ik hier op mijn plek ga zijn. En om terug te komen op de vraag waarom ik dit in godsnaam doe: I’m making memories. Laat het semester maar beginnen!

{ Lees de  reacties }

hits 11
Door Mireille op 19 februari 2018

Mooi geschreven Yannou! Een plezier om te lezen. Ben benieuwd naar de komende memories!

Door Bryan op 19 februari 2018

Trots HoneyBEEY! Ik wil veel nieuwe avonturen lezen!

Door Daisy Carati op 20 februari 2018

Yannou, wat een tof stuk! Ik ga alles lezen, leuk!:) Have fun making some memories!

Door Cees Meinhardt op 20 februari 2018

Yannou, wat goed om zo deelgenoot te zijn van je eerste Kiwi-stappen. Wens je veel succes en natuurlijk ga je het ook bij de Massey University campus goed hebben.

Door Zus Nevena op 20 februari 2018

Wat leuk om te lezen! Je bent een topper en je gaat het fantastisch hebben! Trots op je!

Door Jop op 20 februari 2018

Wat leuk om te lezen! Ik ga het volgen. Geniet er van!!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.