Popup-Niks-missen-2.png

08 oktober 2020

Herfst

Dido_herfst

De laatste tijd vallen de meeste plannen die ik maak in het water omdat een van de partijen een besmettelijke ziekte blijkt te hebben of iemand kent die covid-19 heeft. 

“Hoi, ja sorry de moeder van mijn huisgenoot heeft zich net laten testen... ik heb slecht nieuws.” Het lijkt nog het meest op het bericht dat je naar al je sekspartners moet sturen als je een positieve soa-uitslag hebt binnengekregen. Het gevolg is dat mijn leven – deze week in ieder geval – niet iets is om over naar huis te schrijven of op Instagram te zetten.

Tijdens de eerst golf voelden veel jongeren zich eenzaam, een groot gedeelte ging naar illegale feesten in de zomer. Waarom deden we dat? Misschien heeft het iets te maken met onze verwachtingen. Ik krijg altijd te horen dat dit de gelukkigste tijd van mijn leven zou moeten zijn. Dat valt nu al helemaal tegen, maar ik denk dat het nooit klopte. Het is een vals beeld, opgelegd door nostalgische mensen op leeftijd.

Als oude mensen over hun jeugd praten hebben ze het alleen maar over de hoogte- en dieptepunten: de belangrijke dingen. De dagen dat ze in hun onderbroek op bed lagen, wachtend op de volgende dag; die komen in hun verhalen niet voor. Die zijn ze vergeten omdat ze te saai zijn om over te vertellen.

Ik krijg altijd te horen dat dit de gelukkigste tijd van mijn leven zou moeten zijn

Als je eenzaam bent is het advies vaak om sociaal contact te zoeken, maar ik heb me bij andere mensen soms juist erg alleen gevoeld.

Dido_herfst01Zoals de keer dat mensen mij waren vergeten op te halen voor het brugklasfeest. Ze zouden om 9 uur langskomen. Ik had mijn fiets al klaargezet en zat op de bank te wachten tot ze verschenen. De minuten kropen voorbij. Mijn moeder werd ongerust. Na een half uur was er nog niemand en ik had nog geen smartphone. Ik sloot mezelf op in de wc. Uiteindelijk heeft mijn broer me onder protest eruit gesleept en zijn we samen naar zee gefietst. Bij de strandtent waar het feest was, heeft hij me voor de deur afgeleverd. Daar stikte het van de mensen die weliswaar blij waren om me te zien, maar die avond voelde ik me toch eenzaam. Dat had dus niet zozeer te maken met alleen zijn, maar meer met mijn verwachting van de avond die niet bleek te kloppen.

‘Eenzaamheid is de schaduwkant van het vermogen ons andere, betere werelden voor te stellen’, stelt filosoof Marjan Slob in de Volkskrant. ‘De prijs van dat talent is dat je ook scherp kunt ervaren wat er aan je huidige bestaan ontbreekt.’

Zondag fiets ik naar een kroeg in Uilenstede waar ik heb afgesproken met vrienden, wat natuurlijk leuk is, maar de reis ernaartoe heeft ook wel wat. Het is koud, mistig en de straatlantaarns schijnen dof door de nevel heen. Er hangt een soort oudejaarsavondsfeer in de lucht. Het is herfst geworden, de aarde draait nog om de zon. Iets verandert. Dat is genoeg.

{ Lees de 0  reacties}

hits 187

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.