13 oktober 2015

In godsnaam, macrameeën?

Tot voor kort had ik een voor mij erg bevredigende vrijetijdsbesteding – in uren dat ik niets hoefde, schreef ik. Als ik niet aan het schrijven was, las ik. Toen beide hobby’s verdacht professionele vormen aannamen, begonnen er hinderlijke deformaties mijn dagelijks leven binnen te sluipen. Zo kon ik úren bezig zijn met een boodschappenlijstje, in een poging er een acceptabele doch literaire spanningsboog in aan te brengen. Daarna mailde ik het in een roes van automatisme naar mijn redacteur, die dan steeds moest zeggen dat ik niet aan experimentele poëzie moest gaan doen en vroeg hoe het met mijn roman ging, wat resulteerde in schreiend naar blanco Word-documenten staren mijnerzijds. Bij het lezen van de boodschappenlijstjes van mijn wederhelft daarentegen maakte ik aantekeningen in de kantlijn. Scherp! Stond er dan naast zijn peper. Soms stopte ik midden op het Buikslotermeerplein met alles wat ik deed om een verhandeling te houden over het belang van korte verhalen in de Nederlandse literatuur.

Anyhow, voor mens en welbehagen moet ik een nieuwe hobby. Eén waar met geen mogelijkheid werk van is te maken, het liefst.

Ik ken mensen met een leuke balkontuin,
die ogenblikkelijk overleed toen ik ernaar keek

Dat laatste is niet zo moeilijk; mij ontbreekt het talent voor vrijwel alles waar geen letters mee gemoeid zijn. Probleem is echter dat het talent soms zo extreem afwezig is dat bepaalde bezigheden, hoe vrijetijdsbestederig ook, een beetje sneu worden. Zo heb ik een aantal maanden doorgebracht met het tot bloedens toe leren van drie akkoorden op een linkshandige gitaar. Iemand had mij voorspeld dat ik daarmee echt al van alles kon spelen. Behalve dan dat ik de akkoorden louter met pijnlijke stiltes ertussen ten gehore kon brengen en zonder enig gevoel voor timing, waarna ik triomfantelijk naar mijn publiek van gegeneerde familieleden opkeek. Muziek valt af.

Wat doen andere mensen als ze klaar zijn met werken? Ik dacht aan mijn bovenbuurman, die ergens in zijn woning een vloer vol gaatjes moet hebben omdat hij zo van boren houdt, maar ja, die heeft een koophuis en mág dat. Sommigen van mijn beste vrienden houden van sporten, maar daar moet je zoveel voor bewegen. Ik ken mensen met een leuke balkontuin, die ogenblikkelijk overleed toen ik ernaar keek. Voor kleurplaten voor volwassenen heb ik, ondanks mijn tijdelijke Netflix-hobby, nog altijd te veel hersencellen over. Er werd mij van verscheidene kanten yoga aangeraden, en deze verscheidene kanten kunnen maar niet geloven dat het voor geen enkele yogi goed is als ik keer op keer ruftend en met de slappe lach om de mensheid in het algemeen op een ecologisch afbreekbaar yogamatje lig te lijden.

Vogels kijken? Treinspotten? Larpen? In godsnaam, macrameeën?

 

Ik weet het niet, mensen. Van de meeste dingen word ik al moe als ik eraan denk, of anders wel van de mensen met wie ik me wekelijks in een zaal, bos of atelier zou moeten begeven. Het moet alleen kunnen, geen geluid maken, ook in bed mogelijk zijn en een ontspannende uitwerking hebben.

Ik geef het op. Als u me zoekt, ik lig tussen de lakens. Eventueel met een boek. 

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.