08 april 2020

Fruitschalen

reacties 0

Een vriendin is jarig, maar kan het niet groots vieren door je-weet-wel, dus besluit ze om een middag naar het Flevopark te gaan met een enorm picknickkleed. Ze noemt het een doorschuiffeestje. Er is taart, er is alcohol en er zijn slingers die ze in de dichtstbijzijnde boom heeft gehangen. Op dit feestje mogen maximaal drie mensen één uur aanwezig zijn, dus je moet in een Google Drive-bestand aangeven welk uur jij wilt langskomen. 

Als ik door mijn quarantaineconditie hijgend aankom in het park, vertelt iemand net over de crematie die ze vanaf haar bank heeft bijgewoond: “Je zag alleen de naaste familie op een rijtje zitten met dan telkens drie stoelen ertussen, het leek net alsof er niemand op was komen dagen. Zo surreal om dat op een laptopscherm te zien.”

De jarige schrijft ook wekelijks stukjes tekst, maar vindt dat nu lastig. “Ergens denk ik: ik wil juist over iets anders dan je-weet-wel schrijven omdat iedereen er gek van wordt. Vandaag kreeg ik een idee voor mijn stukje. Mijn oom, de kunstenaar van de familie, zei altijd dat als je een kater hebt je naar een museum moet gaan. Al je barrières zijn dan weg en de kunst komt daarom veel harder binnen. Ineens sta je te huilen bij schilderijen van fruitschalen. Iedereen zou daarom op zijn brakke zondag naar een museum moeten gaan. Maar dan bedenk ik: alle musea zijn dicht, het is vrij onzinnig om dit advies te geven.” We zijn even stil en kijken naar haar twee slingers in de boom.
“Misschien kun je adviseren om thuis brak schilderijen te bekijken”, stel ik nog voor. “Met wat opties om te googelen?” 

Dan komt mijn broer, die ook is uitgenodigd, me aflossen. “Hoe gaat het met pappa?” vraag ik.
“Ik maak me een beetje zorgen, hij zegt dat hij verhoging heeft.” Mijn broer trekt zijn jas uit en begint op zijn vingers te tellen. “Wist jij dat hij als kind astmaklachten had?"
“Nee”, zeg ik. Dan is mijn uurtje afgelopen en overtreed ik alle verkeersregels door tijdens het fietsen mijn vader bezorgde whatsappjes te sturen.

Als ik thuiskom is het donker. Ik zie in de verte iedereen van mijn gebouw in zijn eigen verlichte vierkantje zitten; sommige kamers door kerstlampjes, andere door vintage lampenkappen, maar iedereen is thuis. Ik maak me echt zorgen om alles en zet mijn fiets in de stalling. Dan krijg ik een berichtje terug: ‘Ik dacht dat ik verhoging had, maar ik heb gewoon te lang in de zon gezeten.’ Hij stuurt er veel te veel emoticons achteraan, zoals alleen vaders dat kunnen.

{ Lees de 0  reacties }

hits 107

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.