20 oktober 2016

Een veilige bubbel

Ergens ver, heel ver, potverdikke vijf kwartier hiervandaan, ligt een wonderlijke campus. Deze campus lijkt wel een zandkasteel op de top van een met dennenbomen bezaaide berg, uitkijkend over de Zwarte Zee. In het zandkasteel zijn overal luxe maaltijden en drankjes te koop, zijn de straten leeg en schoon en wordt het afval keurig gescheiden. Dit veilige, verborgen oord lijkt niet eens op Istanbul.

De eerste dag werden we meteen overladen met cijfers omtrent allerlei excellente kwaliteiten en nationaliteiten die de universiteit zou herbergen. Het doel is dat studenten zich om niets druk hoeven te maken, behalve om het studeren zelf. En wat ben ik blij dat ik hier niet woon! Je nergens druk om hoeven te maken gaat blijkbaar gepaard met een hoop regels en betutteling. Zo mag je alleen bezoek hebben voor 10 uur s ’avonds en zijn alcohol of sigaretten niet toegestaan. Het Health Center zorgt voor je, de Yemekhane kookt voor je en shuttles brengen je naar de clubs en weer naar huis. Veel studenten leven hier in een soort bubbel en hebben weinig kennis van hun eigen maatschappij. In mijn eerste week adviseerde een van de mentoren om niet in de stad te wonen: “Het is daar veel te gevaarlijk!” Ze legde zo ongeveer uit dat er dagelijks bommen ontploffen en dat elke taxichauffeur probeert om je te ontvoeren. 

Wat ben ik blij dat ik hier niet woon!

Niet dat het alleen maar nadelen heeft. Dit weekend was ik op een fantastisch duikavontuur dat was georganiseerd door een van de studentenclubjes hier. De universiteit had voor het busvervoer betaald en bij terugkomst kon ik de bibliotheek wel zoenen. Ze hebben hier bedacht dat studeren zo belangrijk is dat de bibliotheek altijd open moet zijn, maar dan wel inclusief leren luie stoelen om af en toe een powernapje te doen. Na een paar uurtjes bijslapen en een douche in de fitnessruimte kon ik mijn ogen keurig open houden tijdens de colleges. De docenten die ze van over de hele wereld hier naartoe hebben gehaald zijn ook erg enthousiast en proberen iedereen bij de les te betrekken. Het niveau Engels van de leerlingen is daarentegen vrij schattig en de inrichting van de lessen geeft een beetje het gevoel dat ik weer op de middelbare school zit.

Elke dag ben ik blij als ik uit de metro omhoog kom en Taksim op loop. De mensenmassa slaat direct om je heen en overal zijn straatverkopers, bedelaars, honden en afval. Het leven buiten de campus is misschien een harde wereld, maar het is wel echt Turkije.

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.