22 september 2016

Eén grote, gezellige rotzooi

Voor het eerst op Schiphol zonder zin om in het vliegtuig te stappen... Ik vind het moeilijker dan ik had verwacht om te vertrekken en de douane (misschien ook de schaar die ik helemaal onderin m’n tas had weten te frommelen) helpt ook al niet mee. Rennen naar de gate en instappen met trillende handjes. De stewardess probeert me te kalmeren met een glaasje water, maar dat gooi ik keurig over mijn eigen schoot heen. Ik wist niet dat ik zo’n nerveus wrakje was.
De landing schildert een uitgestrekt landschap van zeeën, bossen en daken,  zo ontzettend veel daken; en eindelijk kom ik tot mezelf. Istanbul en de Turkse cultuur weten me opnieuw vanaf het eerste moment te verbazen. In mijn huis word ik ontvangen als een verloren dochter: “Hollanda! Wesley Sneijder!” Een onbekende tilt mijn koffer naar de zesde verdieping, er wordt koud water voor me gekocht, en ondanks mijn tegenstribbelen wordt mijn dekbed vervangen omdat ik niet al te enthousiast reageer op de kleur paars.
De volgende dag ga ik mee naar de Bazaar om de laatste spullen voor het huis aan te schaffen. Winkel in, uitgebreide discussie met de koopman, alle waren overhoop, winkel uit. Dit riedeltje herhaalt zich zo’n tien keer terwijl ik vol verbazing achter ze aan hobbel en probeer niet te verdwijnen in de mensenmassa. Ten slotte keren we terug bij de allereerste winkel , waar stoelen en thee tevoorschijn worden getoverd. De onderhandelingen zijn begonnen. Een half uur later zitten we onder een berg  tassen in een volgepropte taxi.

Een auto op zijn kop is hier niet bijzonder

Voordat de introductieperiode begint loop ik vooral veel door de stad en kijk ik met grote ogen om me heen. Er is zo ontzettend veel leven op straat! Iedereen is thee aan het drinken en spelletjes aan het spelen of aan het winkelen en flaneren en overal is muziek en eten. De straten puilen uit van de mensen en de winkels puilen uit van de spullen. Het lijkt een grote gezellige rotzooi, maar na een paar dagen zie je al dat het stiekem een geoliede machine is. Of je nu vervoer of meubels nodig hebt, het is altijd in no time te vinden. Niet dat er een kaart, tijdschema of enige logica is. Eigenlijk geloof ik niet dat iemand precies begrijpt hoe het allemaal werkt, maar zelfs ik weet me redelijk soepel in te voegen. De enige echte chaos hier blijft het verkeer. Onderweg naar de universiteit is een auto op zijn kop geen bijzonder uitzicht. Mijn grootste vijand is tot nu toe ernstige wagenziekte, maar ik zal het toch maar even afkloppen.

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.