19 december 2006

Een goede generale

Afgelopen zaterdag heb ik Sheffield tijdelijk verlaten, om kerst te vieren in Nederland. En dat voelde best gek. Nu ik deze blog schrijf, zit ik in Londen: dinsdag 20 december gaat mijn vlucht naar Nederland. Sheffield is echt als mijn thuis gaan voelen. Enkele dagen terug, toen ik mijn deur op slot draaide, had ik gemengde gevoelens. Ik realiseerde me opeens dat ik mijn kamer niet een paar uur later, maar een paar weken later pas weer zou betreden. Het voelde als een afscheid. Ik had letterlijk mijn koffer ingepakt, kamer opgeruimd en de boel schoongemaakt. Over ruim zes weken herhaal ik dit ritueel opnieuw, maar dan voorgoed. Dit kon je dus een soort van generale repetitie noemen.

Er zijn internationals hier in Sheffield die niet meer terugkeren na de kerst, omdat hun tweede semester al in januari begint. Afgelopen woensdag moest ik dan ook afscheid nemen van een vriendin uit Texas. Het voelde heel apart. Je weet dat je die persoon waarschijnlijk nooit meer zal zien, terwijl je lief en leed met elkaar hebt gedeeld. Tuurlijk beloof je dat je elkaar snel opzoekt, maar je vliegt niet even op en neer naar Texas.

Als ik dit semester over zou moeten doen, zou ik zonder twijfel ja zeggen

Een paar maanden geleden had ik nog zo’n moeite met afscheid nemen van Nederland, terwijl ik nu al moeite heb met het aanstaande afscheid. Ik heb bovendien zoveel verhalen gehoord over dat het ‘gek’ is om weer terug te zijn in je thuisland. Daar is er namelijk vrijwel niets veranderd, terwijl jij zoveel hebt meegemaakt.  Natuurlijk zijn er mensen getrouwd, verhuisd of wat dan ook in de tussentijd, maar  over het algemeen is alles hetzelfde gebleven.

En ik weet ook zeker dat ik heel veel uit Engeland ga missen. De zelfscankassa’s in de supermarkt, de dubbeldekkers, de heuvels (die maken het uitzicht zo mooi), het prachtige natuur en de parken, de Shepherd’s pie, de hype rond Kerstmis, en zo kan ik eeuwig blijven doorgaan. Alles wat voor mij nu normaal is, was het voor mijn ouders bijvoorbeeld niet toen ze me kwamen opzoeken. Ze moesten en zouden in een dubbeldekker, uiteraard boven en voorin. Ook mocht een Full English Breakfast en een ritje in zo’n ouderwetse Eend-taxi niet ontbreken. Nu komen mijn gevoelens voor Engeland weer bovendrijven: ik wil nog niet weg...  Als ik dit semester over zou moeten doen, zou ik zonder twijfel ja zeggen. Of nou ja, je vrienden, je familie en je vriend om je heen hebben is ook wel fijn…

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.