15 december 2016

De aanslag

reacties 1

‘Hoorden jullie die knal ook?’ Je zit aan zo’n rood geblokt tafelkleedje van je Turkse koffie te nippen als dit op de WhatsApp verschijnt. Vast een gek ongeluk, vuurwerk of een chemische ontploffing. Dan volgen de eerste berichten over een aanslag. Het gaat om ontploffingen bij het Beşiktaş-stadion. Het eerste waar we aan denken is dat er die avond een voetbalwedstrijd was daar en dat de Beşiktaşfans juist zo tof zijn; dan hoe dichtbij het stadion eigenlijk is. We zoeken een rustig cafeetje op om af te wachten. Een storm aan berichten en belletjes volgt. We bestellen nog maar een biertje en nog maar eentje en babbelen door terwijl we om de paar minuten opzoeken of er al meer nieuws is. Ik voel me persoonlijk aangevallen, men moet van mijn mooie stad afblijven. Om een uur of drie lijkt de rust wedergekeerd. Gewoon maar naar bed.

De volgende dag ben ik een beetje in de war. Op een paar groepen jongeren met vlaggen na zien de winkelstraten er uit als altijd, maar ik kan niets nuttigs uit mezelf krijgen. ’s Avonds ontvangen we bericht dat er een student van mijn universiteit is overleden bij de aanslag. Ik ben sprakeloos. Het feit dat er daadwerkelijk gisteren 38 mensen voor niets zijn vermoord raakt me nu écht. Dagelijkse kost voor veel te veel mensen ter wereld. Ik heb daar vaak aan gedacht en mee geprobeerd te leven, maar nu vóél ik het pas. Langzaamaan stort het paradijsje waarin ik leef in. Pijn, leegte, verdriet, wanhoop en vooral heel veel woede. Zo veel Turken zijn zo ongelofelijk boos.

Het is zo ontzettend veel makkelijker om een ander tot je vijand te maken

Het verdrietigste vind ik het om de haat te zien die hier groeit. Erdogan neemt grove maatregelen tegen de Koerdische partij, hun hoofdkantoor wordt overhoop gehaald en studenten die ik als zeer gematigd heb ervaren noemen alle Koerden gevaarlijke terroristen. Koerden hebben alle recht om de regering te haten en de studenten hier alle recht om Koerden te haten. Zo een logisch gevolg, maar wat schiet je ermee op? Er gaan mensen dood, voor helemaal niets. En ondertussen groeit de kloof, elke keer lijkt de kans op een oplossing kleiner te worden. Het is zo ontzettend veel makkelijker om een ander tot je vijand te maken dan om te proberen ze te begrijpen…

Op de universiteit voel je het aan de mensen en zie je het aan hun gezichten. Vlak, leeg, wanhoop. Ze zien het mooie Turkije verdwijnen en weten niet meer waar het heen moet. Het voelt heel bijzonder om zoiets mee te maken en echt te voelen. Ik voel eindeloos verdriet, de impact van wat mensen elkaar aandoen stort op me. Ik hoop dat ik dit gevoel blijf meenemen, dat het me verandert. Ik wil niet terugvluchten naar het paradijsje dat mijn normale leven heet. Dat is niet de echte wereld.

Ergens besef ik ook hoe mooi mijn leven in Nederland is. Het is bijzonder om op te groeien in een omgeving waar welvaart, vrede en veiligheid zo gewoon zijn. Om op te groeien in een omgeving waar je zo gemakkelijk kunt vergeten dat zoveel mensen in angst en verdriet leven. Het is iets waar we heel veel waarde aan moeten hechten en waar we heel goed voor moeten zorgen. Dat paradijsje bestaat pas een halve eeuw en is enorm fragiel. Je ziet het verkruimelen in Turkije. Het enige wat we kunnen doen om dat te voorkomen is begrip tonen. Hoe moeilijk het ook kan zijn, maak geen vijanden en probeer de ander te begrijpen.

{ Lees de 1  reacties }

hits 7
Door Hans Tuin op 17 december 2016

Hi Carlijn..

Sterke blog. Er zijn niet alleen haat-imams. Maar veel haatzaaiende politici. Zou verboden moeten worden.

Mvg Hans

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.