02 november 2016

Bangmakerij

reacties 2

Op mijn eerste collegedag liep ik het lokaal van mijn allereerste college binnen. Ik was netjes op tijd. Sterker nog, ik was twintig minuten te vroeg. Voor mijn docent was dit het perfecte moment om een praatje met mij aan te knopen.

De beste man – een degelijk uitziende Koreaan die naar mijn schatting net de 50 was gepasseerd – besloot  het ijs te breken met de vraag waar ik vandaan kom. “Nederlanduh”, antwoorde ik (Koreanen laten hun woorden nooit eindigen op een medeklinker). “Ahh”, klonk zijn reactie. Hij nam een pauze om na te denken, terwijl hij mij ongemakkelijk bleef aanstaren. Kort speelde ik met de gedachte om iets te zeggen, maar mijn gesprekspartner leek zo diep in gedachten verzonken, dat ik het ongepast vond om hem te onderbreken.

'Tulips, Guus Hiddink, and of course: the beautiful weather'

“Tulips!” riep hij plots. “Right?” Ik knikte, wat mijn docent deed beseffen dat hij inderdaad het juiste land in gedachten had. Hij leek moediger te worden en barstte los. Ik werd beschoten met alles wat dan ook maar iets met Nederland te maken heeft. “Windmills, fields with cows, Van Gogh, Guus Hiddink (die extreem populair is in Korea), cheese, dikes.” Ik raakte in trance en bleef gemoedelijk knikken. “And of course: the beautiful weather!” sloot hij vrolijk af. Het was voor achten en met mijn slaperige kop herhaalde ik stoïcijns de woorden van mijn docent: “Of course sir, the weather.”

Toen de les begon, was ik mij er nog niet van bewust dat deze mij wakker zou schudden. We kregen een uitgebreide preek waarom het vak erg lastig is, en dat als wij als studenten het niet aankunnen, we beter een ander vak kunnen kiezen. Een medestudent die te laat binnenkwam, werd na het doen van een diepe buiging onderworpen aan preek nummer twee.

Toen iedereen weer zat, kreeg de preektrilogie haar finale

“Who brought their syllabus?” zei de docent opeens, terwijl hij met zijn rechterhand een stapel papieren boven zijn hoofd hield. “You can take one here.” Een grote groep studenten stond op om een exemplaar te pakken en toen iedereen weer netjes in de collegebanken zat, kreeg de preektrilogie haar finale. Het was niks minder dan een val. De docent wilde weten wie er wel en niet voorbereid was. Onvoorbereide studenten kregen vervolgens te horen dat ze goed moesten nadenken of ze dit vak wel wilden volgen. Deze docent was ook niet de enige; bij elk college was het hetzelfde liedje (behalve bij het vak American Minority Literature waar de docent hoopte dat er genoeg mensen zouden blijven).

Het deed mij allemaal echter niet zo veel. Ik was enthousiast genoeg dat ik überhaupt op uitwisseling was. Toch bleek het allemaal wel mee te vallen. Blijkbaar proberen docenten overvolle klassen te voorkomen en doen ze goed hun best intimiderend over te komen. Een paar maanden later is mijn docent dan ook weer gewoon de vriendelijke man die ik voor de start van mijn eerste college sprak. Het was allemaal maar bangmakerij.

{ Lees de 2  reacties }

hits 4
Door Frederike op 03 november 2016

Mooi en wijs stukje , vertrouw vooral op jezelf !

Door Marthe op 05 november 2016

Beste Lasse,
Hier een berichtje van een oud-VU blogger. Ik moet altijd hard lachen om je stukjes! En tja, dat soort gesprekken.. spot-on.

Veel plezier daar in Seoul-uhh en groetjes uit the country with the beautiful weather

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.