Popup-Niks-missen-2.png

16 maart 2021

Al een jaar geen knuffel van m'n ma

Gisteren las ik dat acht van de tien jongeren tegen een burn-out aan zitten. Ik schrok ervan dat dit aantal niet als verrassing kwam. Er is geen twijfel mogelijk: elke bevolkingsgroep is inmiddels coronamoe. Voor jongeren is ‘moe’ dan nog een understatement. Dit jaar is immers 1/20ste van ons leven ten opzichte van bijvoorbeeld 1/60ste. Wellicht dat het ons daarom extra zwaar valt. Niet omdat wij het het zwaarst hebben van de bevolking, maar omdat het voor ons mentaal nog veel langer duurt.

Breakout Blues Eerstejaars media en journalistiek schreven voor het vak formuleren een blog over hun leven in lockdown. Ad Valvas koos de 5 beste uit voor publicatie. De titel van deze serie spreekt al boekdelen.

Elke keer als ik denk dat ik gewend ben aan dit ‘nieuwe normaal’ schrik ik verward wakker. Tijdens de eerste golf klonk het allemaal nog wel logisch. Maar tegenwoordig snap ik er niks meer van. Ik begin me af te vragen of de maatregelen niet erger zijn dan de kwaal. De media puilen uit met artikelen die jongeren neerzetten als een soort zondebok. Spijtig, want dit vergroot de generatiekloof alleen maar. Wijzen naar één bevolkingsgroep werkt averechts als 'we corona samen onder controle moeten  krijgen’.

Ik lees verhalen over rebelse jongeren die boos zijn omdat ze niet naar feestjes kunnen. Al een jaar geen thuishaven, al een jaar niet je vrienden kwijtraken op een festival en vervolgens nieuwe vrienden maken en al een jaar lang niet voor één avond alles kunnen vergeten. Hoe vervelend dat ook is, dat is niet waarom ik geen begrip meer heb voor de maatregelen.

Al een jaar opgesloten op 20 vierkante meter, al een jaar mezelf in de schulden werken om het collegegeld te kunnen betalen terwijl ik geeneens naar de campus mag, al een jaar geen knuffel van m’n ma die in het buitenland zit, al een jaar stressende ouders omdat het wel erg krap bij kas wordt en al een jaar angst of ik ooit nog wel aan de bak kom.

En hoewel ik me aan de maatregelen houd, schreeuwt alles in m’n lijf om dat niet te doen

Jongeren worden geacht om stilzwijgend het grootste gedeelte van hun leven en toekomst op te geven in ruil voor…? Ik ben niet boos, ik ben bang, gefrustreerd en in de war, ik voel me niet gehoord. En hoewel ik me aan de maatregelen houd, schreeuwt alles in m’n lijf om dat niet te doen, gewoon om weer heel even alles te kunnen vergeten.

Daartegenover staat al een jaar waardering voor de dingen die ik normaal gesproken voor lief neem. Zoals m’n vrijheid, m’n gezondheid of de prachtige stad waarin ik leef en die ik inmiddels op m’n duimpje ken door de dagelijkse wandeling, ook wel highlight van de dag. Mijn respect voor mensen in de zorg, ondernemers, mensen onder moeilijke leefomstandigheden en ja, zelfs mijn achting voor politici is enorm gegroeid dit jaar. Het punt is niet wie het het zwaarst heeft. We hebben het één voor één zwaar.

Corona gaat niet weg en in het vaccinatiebeleid zit ook geen vaart

Maar ik kan het als student niet meer opbrengen om het te begrijpen. Corona gaat niet weg en in het vaccinatiebeleid zit ook geen vaart. Wanneer is het accepteren en doorgaan of op zoek naar een alternatief beleid? Het leven is meer dan alleen niet doodgaan, sterker nog: het is simpelweg een risico van het vak. Noem het maar radicaal hoor, ik noem het natuurlijke selectie. Is het dan de bedoeling dat iedereen hieraan onderdoor gaat als dat niet hoeft?

Het studentenleven is jezelf elke dag ervan overtuigen dat het wel goed komt en ik weet niet meer hoe lang ik dat nog volhoud.

SASKIA NEDERLOF

eerstejaars media en journalistiek

Morgen - woensdag 17 maart - verschijnt de volgende blog in deze serie, die van Remco Bosma

> Lees ook: 'Een soort van neverending huisfeestje'

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.