Bier

04 juli 2018

Bier

Een van mijn beste vrienden is gestopt met alcohol drinken omdat hij alcoholverslaafd was. Heel lang wilden we het geen verslaving noemen, maar hoe noem je zoiets anders? Al die doordeweekse nachten hetzelfde gesprek, over drankcultuur, de normalisering van alcohol, over zijn ontslag volgend op zijn elke dag verslapen, hij met zijn vierde, vijfde, zesde tripeltje, wij met thee. Op ons vele aandringen sprak hij eindelijk af met een praktijkpsycholoog die zei dat studenten nou eenmaal veel drinken, dat hoort erbij, zei ze. “Ik ben geen student”, zei hij, “ik werk.”
“Het is een leeftijdsdingetje”, zei de praktijkpsycholoog, “hoeveel drink je?”
Hij somde het op.
“Een beetje veel, maar maak je maar geen zorgen, daar groei je overheen.”
“Ik maak me wel zorgen”, zei hij, “en mijn omgeving ook, daarom ben ik hier.”

Ze kon hem niet echt helpen, kreeg hij te horen. Hij moest afwachten hoe de “verslaving” zich zou manifesteren later. “Houd me maar in de loop,” zei ze terwijl ze de deur achter hem sloot. ‘De psycholoog zegt dat ik geen probleem heb’, appte hij ons, ‘vieren met een biertje?’

Een half jaar later, we hadden bij mij met meerdere mensen gegeten. Hij dronk aan tafel een sixpack leeg voordat hij met de wijn meedeed. Toen iedereen vertrokken was, trok hij nog een fles wijn open.  “Ik hoef niet hoor”, zei ik.
“Ik krijg het wel op”, zei hij. Dat wisten we allebei. Ik begon om hem heen op te ruimen. Hij zat op de bank, was stil. “Jij vindt dat ik een probleem heb, hè?” vroeg hij uiteindelijk. “Jij ook”, zei ik.
Hij dronk zijn glas leeg. “Ik stop”, zei hij. “Ik stop.”  

'Het is een leeftijdsdingetje, maak je maar geen zorgen, daar groei je overheen'

Afgelopen week was ik in Antwerpen bij een Poetry Slam, een soort rapbattle maar dan met poëzie, in een café. Je kunt kandidaten doorstemmen naar volgende rondes. Een meisje dat trots verklaarde haar “gym genaild” (haar examens gehaald) te hebben, won het publiek voor zich door met een veel te hese stem, die de sporen van een oude vrouw al droeg, te zeggen dat ze “fucking brak” was, “maar fuck it.” In alle vier de gedichten die ze voordroeg, sprak ze over cava en schoolfeesten, over tongtikken, wodkaklappen, onvoldoendes halen.

Ik zat in de hoek naar haar te luisteren en verlangde opeens vreselijk terug naar de tijd waarin vaak dronken zijn inderdaad nog iets is waar je overheen groeit, tijden waarin de beste gesprekken van de avond niet gaan over van de aardbol verdwenen activisten, het oprukkend populisme en of je wel of niet een alcoholprobleem hebt, maar over met wie je zal gaan tongtikken op het toilet.

In de pauze stemde ik het hese meisje door naar de volgende ronde en liep naar de bar. De barman vroeg wat ik wilde drinken. “Een biertje”, zei ik en ik twijfelde even, “doe er maar een wodkaatje bij.”

hits 797

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.