Besmet en besmeurd

18 januari 2018

Besmet en besmeurd

We leven in turbulente tijden. Een trui met een aap erop mag niet meer. Tenminste, niet als hij wordt gedragen door een donker jongetje uit de nu al geruchtmakende H&M-foto op hun site. In ander nieuws mogen we ons ook niet meer inzepen met Unilever-producten of carpoolen op benzine van Shell. Want de Captains of Industry van deze bedrijven hebben immers allemaal (!) een corporaal en dus verwerpelijk, belastingbierzuipend en seksistisch verleden. Alles is besmet en besmeurd. Vorige week trok het plebs overijverig een slordig soepje van de Nederlandse corpora (want factchecken blijft een lastige klus toch, jaarclub Rambam?). 24/7 worden VOC-archiefkasten, vage verenigingsfilmpjes, online fashionshops geplunderd en gekielhaald. Complete bloedhonden worden er gehaakt van al die sociale mediadraadjes over racisme en seksisme. Het jaar is nog maar twee weken oud, er is sprake van algehele ophef en ik ben nu al gesloopt.

Ik neem U daarom even mee naar iets onbezorgds. Naar mijn lagere schooltijd op de Montessorischool in het groene Amstelveen. Barstensvol gekleurde kindjes uit Japan, Colombia, Zuid-Korea, Portugal, Uithoorn en Aalsmeer. Met dit bonte gezelschap was ik beste vriendinnetjes, gewone vriendinnetjes en geen vriendinnetjes. Zong ik gezellige musicalliedjes en deden we wel eens obstinaat naar de juf met haar veels te grote bril. Ja, en het Colombiaanse meisje was altijd een beetje geïsoleerd van de groep, herinner ik me. Niet omdat ze uit Colombia kwam, maar omdat ze altijd trillend pruillipje opzette als haar iets niet beviel. Vermoeiend vonden we dat. Een paar andere jongetjes in de klas vonden we standaard stom. Niet omdat ze blond waren, maar gewoon omdat ze stom waren. En het Zuid-Koreaanse jongetje was de giechelkont. Met oogjes die achter twee spleetjes verdwenen. Schattig vonden we dat altijd. Maar niet omdat hij Koreaans was maar gewoon, omdat wij hem zo lief vonden. Zoete, onschuldige herinneringen aan mijn Amstelveense Montessoriklasje. Maar de volgelingen van Sylvana Simons zijn in staat om deze schoolse dynamiek als latent racisme te labelen.

Niemand van mijn jaarclub heeft een strafblad en wij hebben allen onze naasten lief

Jaren later herbeleefde ik de groepsdynamica van toen opnieuw.  Tijdens mijn ontgroening bij het Groninger Studenten Corps Vindicat atque Polit werd er ook gestoeid, gegrapt en keihard gezongen. Met jongens geconfronteerd die stommer dan stom waren, dat ook. Vriendinnetjes voor het leven gevonden, dat vooral. Meisjes voorbijgelopen omdat ik ze suf vond, jazeker. Uiteraard was dit Groningse avontuur harder, maar alles was spel. Ik rolde uiteindelijk fris en ontgroend mijn studie door, richtte mijn werkende leven keurig in, en niemand van mijn jaarclub heeft een strafblad en wij hebben allen onze naasten lief, arm en rijk. Ach, laat ook maar. In de ogen van velen blijf ik die walgelijke elite en zou ik als rechtgeaarde Indonesiër eens goed moeten beseffen dat mijn geliefde grachtengordelhoofdstad grotendeels is opgebouwd van VOC-centjes.

Ik heb opeens oprecht zin in thee en een volwassen gesprek met Cor de Corpshater. En met een Sylvana Simons-groupie. Om het uiteindelijk nooit met elkaar eens te worden. Maar dat hoeft niet. Luisteren naar elkaar, ook dikke prima. Een kopje Job Cohen-thee met een, want het is per slot van rekening wél 2018, een stuk red velvet avocadotaart. Om te delen met Cor en Sylvana.

hits 3124

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.