Aan de andere kant van de wereld

04 april 2017

Aan de andere kant van de wereld

Negenduizend kilometer verwijderd van Amsterdam in een onbekende Aziatische cultuur met een taal die je verre van machtig bent. Dat is in het kort mijn huidige wereld als uitwisselingsstudent in Tokio, Japan. En net voordat ik mijn bekende leven achter me liet, kwam er ook nog slecht nieuws binnen.

Doodleuk twee dagen voor mijn vertrek kreeg ik te horen dat ik niet direct kon intrekken in mijn studentenflat, een kleine twintig minuten reizen van het drukke centrum van Tokio. Nadat ik alle benodigdheden had afgevinkt van mijn enorme to-do-lijst en ik mijn twee grote reiskoffers met de grootste moeite had dichtgeritst, was dat wel het laatste wat ik wilde horen. De oplossing die het bemiddelingsbedrijf voor de huisvesting gaf, was om een hotel te boeken voor de twee weken die ik buiten mijn kamer moest doorbrengen. Rotnieuws, al helemaal omdat ik de eerste twee maanden huur vooruitbetaald had.

Midden in de nacht belde ze naar het kamerbemiddelings- bedrijf om verhaal te halenEen klavertjevier of hoefijzer heb ik niet in mijn bezit, maar toch stond het geluk aan mijn kant. Een hechte vriendin van mijn moeder in Nederland is een geboren en getogen Japanse. Direct na het horen van het nieuws stroopte ze de mouwen op en begon te zoeken naar een oplossing. Midden in de nacht (vanwege het tijdsverschil; ze lopen daar zeven uur op ons voor) belde ze naar Japan om bij het bemiddelingsbedrijf verhaal te halen en mee te delen dat ik de kamer in moest kunnen op de dag van aankomst. Ik kan niet beschrijven hoe groot mijn opluchting was toen dit probleem was verholpen.

Ben ik verder vrij van zorgen na aankomst? Dat niet, maar nu kom ik obstakels tegen die ik zelf uit de weg kan ruimen. Neem broodjes bestellen bij je favoriete bakker - doorgaans de normaalste zaak van de wereld. Om dat te doen in het Japans is toch wat lastiger, helemaal als je nog niet weet dat vaste klanten gratis koffie meekrijgen bij hun bestelling. Pas toen de verkoopster de koffiebeker tevoorschijn haalde en de zin opnieuw uitsprak met extra nadruk op het woord kōhī ('koffie') viel bij mij het kwartje. Dat was een grappig misverstand. Moeilijker werd het toen ik een volledig in het Japans geschreven brief zag liggen in mijn postvak. Maar met veel moeite krijg je veel voor elkaar, heb ik gemerkt. In gebroken maar nog net te begrijpen Japans kon ik mijn studentenflatmanager vragen naar het raadsel, wat later een elektriciteitsrekening bleek te zijn.

En ook het betalen van een rekening gaat niet per se zoals in Nederland. Inwoners van de wereldstad Tokio (bijna 40 miljoen mensen!) kunnen daarvoor ook terecht bij een zogenaamde Konbini, een kleine supermarkt voor de dagelijkse boodschappen en wat meer. Voor mij is het als een reguliere Albert Heijn, gegoten in de vorm van een AH to go, met veel betere openingstijden. Deze winkeltjes zijn namelijk 24/7 uur open en je kunt ze werkelijk overal vinden. De barcode op je rekening wordt gescand bij de kassa en vervolgens betaal je het bedrag in cash. Eigenlijk ontzettend simpel - als je het even weet. Voor de komende maanden kan ik dus mooi terecht bij een Konbini voor de rekeningen én voor een lekker tussendoortje op elk moment van de dag.

hits 2466

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties