België, blijf bestaan s’il vous plaît
Student-reporter Veerle Vrindts vindt dat België niet uit elkaar mag vallen in Vlaanderen en Wallonië.
23 september 2010
Als Belgische studente in Amsterdam krijg ik vaak de vraag: hoelang blijft België nog bestaan? Ik hoorde al vele rampscenario’s. De Franse filmmaker Alain Berliner visualiseerde zijn doemscenario met een film over een muur op de Belgische taalgrens (Le Mur), de Waalse tv-zender RTBF speelde daarop in met een nep nieuwsreportage over de plotse splitsing van België. En Nederland begon al hardop te speculeren of ze Vlaanderen al dan niet wilden ‘adopteren’.
Niets van dit alles is waar, al loopt de spanning onder de Belgen elke dag op. Bij de vorige verkiezingen in juni 2010 werd N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie), een partij die streeft naar de onafhankelijkheid van Vlaanderen, met 28 procent van de Vlaamse stemmen de grootste van Vlaanderen. Dit wil nog niet zeggen dat België zomaar uit elkaar valt. De Belgische politieke structuur, die zelfs voor Belgen zoals ik vrij complex is, maakt dit praktisch onmogelijk.
Bij de federale verkiezingen mogen Vlamingen alleen op Vlaamse partijen stemmen en Walen alleen op de Waalse partijen. Deze regel, die tot jarenlange discussies leidde in de kiesdistricten in de omgeving van tweetalig Brussel, leidde ertoe dat separatistische partijen nooit een meerderheid kunnen halen. Tenzij alle Vlamingen plots collectief voor N-VA stemmen…
Traag
Het vormen van een coalitie na de verkiezingen van 2010 gaat al net zo traag als in Nederland. Zusterlijk vielen onze preformatieonderhandelingen in elkaar eind augustus 2010. Terwijl CDA in Nederland de rechtse coalitie in twijfel trok, discussieerden Waalse en Vlaamse partijen zonder resultaat. Geen wonder, want samenwerking tussen de grootste Waalse partij PS (Parti Socialiste) en N-VA ligt niet echt voor de hand.
Talenwonders
Mijn hele jeugd heb ik doorgebracht in een land dat officieel drietalig is. Daar heb ik zelf echter weinig van gemerkt. Omdat verantwoordelijkheden als Cultuur, Media en Onderwijs op gewestelijk niveau liggen, voelde Wallonië voor de meeste Vlamingen al als ‘buitenland’. Als Vlaming ken je meestal meer schrijvers, musici of politici uit Nederland, dan uit Wallonië. Bovendien kunnen Waalse kinderen op de basisschool kiezen of ze Nederlands als tweede taal willen leren; of toch liever voor Engels gaan. In Vlaanderen leer je vanaf je tiende altijd Frans als tweede taal, maar in de praktijk gebruik je het amper. Mijn land had van mijn generatie talenwonders kunnen maken, maar vertikte het die kans echt te benutten.
Brussel lijkt het enige multiculturele eilandje van België waar het ideaal van tweetaligheid echt leeft. Je kunt je er zowel in het Nederlands als in het Frans duidelijk maken, al heeft de meerderheid van de bevolking Frans als eerste taal. Maar wat blijft er van Brussel over als de twee helften van ons nu al kleine Belgenlandje steeds verder uit elkaar glijden? Wordt de hoofdstad van Europa een Monaco-achtig ministaatje? Nee, hopelijk gebruiken mama Vlaanderen en papa Wallonië hun verstand en blijven ze nog een tijdje bij elkaar, als voorbeeld voor de Europese kinderen.
 |
Toon/Verberg commentaar formulier