Straatvechter Sarkozy gaat winnen
De strijd tussen de Franse president Sarkozy en oud-premier De Villepin heeft trekken van het legendarische conflict tussen de acteurs Jean-Paul Belmondo en Alain Delon. Ook toen won de straatvechter.
10 maart 2010
“Je ne suis pas spécialement beau, mais je suis un grand boxeur”, aldus de Franse acteur Jean-Paul Belmondo in het legendarische À bout de souffle uit 1960. De Siciliaanse Parijzenaar die liever bokste dan in de boeken zat. Dikke lippen en een gebroken neus tekenden zijn gezicht. Het ontlokte zijn toneelleraar de uitspraak dat hij nooit een hoofdrol zou krijgen omdat het publiek een meisje in zijn armen niet geloofwaardig zou vinden. Dat er een Franse film voor en een Franse film na Belmondo was, had de man niet ingecalculeerd.
Neem dan Alain Delon, de jongen met het engelengezicht. Hij vergezelde een vriendin naar het filmfestival van Cannes en ging naar huis met een broekzak vol visitekaartjes. Maar als filmster zag hij zijn reputatie geschaad door zijn contacten met de onderwereld. Hij werd nooit volledig geaccepteerd door filmend Frankrijk.
Rechtszaak
Frankrijk had twee volstrekt verschillende schoonheden voortgebracht, die van weg waren verwisseld. Het was de onschuldige schoonheid die zich ophield met gangsters en politiek incorrecte uitspraken deed. De rauwe schoonheid bleek een vertederende lach te hebben en kon zowel de clown als de charmeur spelen. Belmondo werd de lieveling van het publiek. Dat doopte hem Bebel. De twee verklaarden vrienden te zijn, maar ze waren vooral concurrenten. In 1970 kwam het tot een conflict over de namen op de poster van de film Borsalino waar ze beide in speelden. Het leidde tot een rechtszaak. Belmondo won.
Bezoedeld
Grimmiger is de titanenstrijd tussen Nicolas Sarkozy en Dominique de Villepin, respectievelijk de president en de oud-premier van Frankrijk en allebei prominenten van de centrum-rechtse UMP (Union pour un Mouvement Populaire). De Villepin werd geboren met een gouden lepel in de mond. Hij komt uit een vermogende familie die sinds generaties deel uitmaakt van het politieke machtscentrum. Braaf doorliep hij elitescholen en werd topdiplomaat. Maar hij bekleedde nooit een gekozen functie.
Begin dit jaar werd hij door de rechter vrijgesproken in de Clearstream-affaire en dus staat de deur naar het presidentschap weer open. ‘Ik wil Frankrijk en de Fransen dienen’ sprak hij nederig bij het verlaten van de rechtszaal. Een groteske uitspraak. Hij heeft waarschijnlijk nog nooit een supermarkt van binnen gezien. De andere hoofdpersoon in de affaire was Sarkozy, die De Villepin ervan beschuldigde hem te hebben bezoedeld met valse documenten. De immigrantenzoon die het tot president had geschopt versus de aristocraat; een strijd die in de rechtszaal niet is beslecht. De echte winst wordt pas over twee jaar bij de volgende presidentsverkiezingen behaald.
Driftkikkertje
Met eenzelfde energie als van Belmondo in 1960, stormde Sarkozy de politiek binnen. Hij pleegde vadermoord op Chirac en loopt nu als president met Carla Bruni aan zijn arm. Het formele Frankrijk, dat al decennia baadt in anti-Amerikanisme, ging achter het kleine driftkikkertje staan, dat zo houdt van Elvis en John Wayne en lak heeft aan etiquette.
De vraag die de Franse media opwerpen is: wie doodt wie? Ze zullen elkaar niet doden. De kop van De Villepin gaat er definitief af. Niet de rechter of Sarkozy zal daar verantwoordelijk voor zijn, maar de UMP-leden. Ze kiezen wederom voor Sarkozy als presidentskandidaat.
Karim Abbara, rechtenstudent en student-reporter van Ad Valvas
 |
Toon/Verberg commentaar formulier