OPINIE
Ik wil betalen voor mijn sport
Gezien de slechte financiële situatie van de VU is het vreemd dat medewerkers nog een jaar gratis kunnen sporten, vindt Ad Valvas-redacteur Welmoed Visser.
In het hardloopclubje van de VU kom ik geregeld aio’s of postdocs tegen die ander werk zoeken omdat hun contract afloopt. Tsja, bezuinigingen, zuchten ze dan. Ondertussen volgen we wel een gratis looptraining en zijn er vele andere collega’s gratis aan het fitnessen, pilatessen, yoga of zumba aan het doen. Iets met ander geld uit andere potjes, zo heb ik me al verschillende keren laten uitleggen, maar die uitleg is weinig bevredigend.
Ongezonde collega's doen niet mee
De universiteiten zitten financieel in zwaar weer. Het aantal contracten dat niet kan worden verlengd, zal de komende jaren alleen maar toenemen. En toch kan de VU-medewerker komend jaar ook weer gratis sporten. Maar gratis sporten is natuurlijk helemaal niet gratis, het is sporten op kosten van de VU, uit welk potje dan ook. Dat is genereus, maar ook verbazingwekkend. Alsof de VU momenteel geen andere zorgen aan haar hoofd heeft dan mijn wens om sneller te worden op de halve marathon te faciliteren.
Natuurlijk heeft een universiteit baat bij gezond personeel en sporters zijn door de bank genomen minder vaak ziek dan niet-sporters (hoewel je daar al die voetbalknieën en tennisellebogen weer van moet aftrekken). Maar bij de vele hardlooplessen en de paar Pilates-workouts die ik volgde, is me opgevallen dat er nauwelijks deelnemers waren die niet ook al elders aan sport doen. Het Fit at Work-programma maakt de gezonde werknemers gezonder. Collega’s die te dik zijn, een slechte conditie hebben, of veel te weinig bewegen- en op wie het gezondheidsbeleid in mijn ogen gericht zou moeten zijn- worden nauwelijks bereikt.
Gratis = waardeloos
En dan kleeft er nog een belangrijk psychologisch nadeel aan dingen gratis weggeven: iets wat gratis is, kan nooit wat zijn. Freud wist dat mensen zo redeneren en liet patiënten daarom (en vanwege zijn eigen portemonnee, natuurlijk) flink betalen voor hun therapie. Gratis wordt bewust of onbewust gezien als vrijblijvend, waardeloos en niet-urgent.
Ik heb me verbaasd over het geringe aantal deelnemers aan de hardloopgroepjes van de VU. Terwijl er honderden medewerkers bezig zijn met hardlopen, wordt er met moeite één loopgroepje gevuld. Aan de inhoud van de lessen kan het niet liggen: die zijn boeiend, gezellig en hebben een uitstekend niveau. Deelnemers komen dan ook vrijwel altijd terug als ze een maal zijn geweest. Aan een geringe belangstelling voor hardloopclubjes in het algemeen, ligt het ook niet: in het Vondelpark struikel je op doordeweekse avonden over zulke groepjes. Waarom komt er dan toch maar een handjevol medewerkers op af? Ik vermoed dat het gratis-imago de belangstelling drukt. Misschien moet het sportcentrum het aandurven om de lessen als exclusief (en dus zeker niet gratis) te presenteren. Ik ben bereid te betalen voor mijn sport. Zeker als er dan minder collega’s naar ander werk moeten omzien.
Welmoed Visser, redacteur Ad Valvas
28 maart 2011
Ik wil betalen voor mijn sport
 |
Toon/Verberg commentaar formulier