 11 februari 2010 - Enkele antropologiestudenten reden mee met de Challenge Antwerpen-Banjul. Ze interviewden de deelnemers en maakten er een film over: De Antwerpen-Banjul Challenge: een samenspel tussen avontuur en goede doelen. Op 9 februari was de première van de film over de reis die 89 deelnemers in oktober 2009 ondernamen.
De grootste zaal van de VU zat tot de nok toe gevuld met Challengers, familie, vrienden, geliefden, docenten en andere geïnteresseerden. In een uur nam de film de zaal mee van Antwerpen naar Banjul, van saamhorigheidsgevoel naar kapotte auto’s, van woestijnlandschappen naar feestende Afrikanen. “Het is een roadmovie met een verhaal”, zei docent Birgit Meyer na afloop, “een film die je doet nadenken.”
Nadenken inderdaad. Terwijl je wordt getrakteerd op eindeloze woestijnlandschappen, bestickerde auto’s en een enkele ontmoetingen met de lokale bevolking, stellen de makers aan de hand van citaten van deelnemers ook actuele maatschappelijke kwesties aan de kaak, zoals het nut van de ontwikkelingssamenwerking en problemen met Marokkaanse jongeren in Nederland. “Ik was verrast door Marokko. Hoe veelzijdig het land is, de mooie natuur en de ontzettend aardige mensen. Dat is toch wat anders dan die vervelende jongens die we in Amsterdam gewend zijn”, zegt een deelnemer.
Als kijker word je heen en weer geslingerd tussen het gevoel dat je ook zo’n avontuur wilt ondernemen en de vraag of het wel helemaal klopt om als een stelletje “Sinterklazen” kadootjes naar arm Afrika te brengen. “Mauritanië was echt een niemandsland”, zegt iemand. “Mensen zijn er zo arm. Dan denk je: wat hebben wij het toch goed.” Maar aan de andere kant ook: “Waarom zijn we daar niet gestopt om onze spullen uit te laden en geld te geven? Daar leken ze het veel meer nodig te hebben dan in het dorp in Gambia.”
Op de hoofdvraag in de film, of de Challenge een avontuurlijk goed doel is of een goed bedoeld avontuur, hebben de Challengers elk een eigen antwoord. “Het avontuur valt weg bij het zien van al die blije mensen toen we aankwamen”, zegt de een. “Als ik eerlijk ben, deed ik het alleen voor de reis, voor de woestijn, voor de kick”, zegt de ander. “Het goede doel is het belangrijkst, daarna komt het avontuur”, vindt weer een ander. En: “Ook zonder goede doel was ik gegaan, maar dat maakt het wel compleet.” De film eindigt dan ook zonder moraal. De kijker mag zijn eigen afwegingen maken.
De film zal vaker vertoond worden. En er verschijnt ook een boek over de reis van de groep antropologiestudenten. Daarin gaan de auteurs in op thema’s als groepsvorming, identiteit en goede doelen, toegespitst op de Antwerpen-Banjul Challenge. (Marieke Kolkman)
www.antropo-wat..nl
 |
Toon/Verberg commentaar formulier