‘Missers en risico’s in de bedrijfsvoering’ had het vakbondskader bedacht als motto voor de bijeenkomst op 27 oktober, waar zo’n vijftig belangstellenden op zijn af gekomen. Reden voor de bijeenkomst is het voornemen van bestuur de kosten van de bedrijfsvoering met dertig procent te verlagen, wat naar schatting twee- tot driehonderd banen kost. “Waar kan absoluut niet bezuinigd worden en waar kunnen taken wél efficiënter worden georganiseerd?”, legt dagvoorzitter Ida Sabelis het doel van de bijeenkomst uit.

Digitale hemel

De voorzitter van de AbvaKabo aan de VU, Jaap de Visser, heeft daar wel ideeën over. “Door verdergaande automatisering kan vast nog wel het nodige worden bespaard. Maar daar is tijd voor nodig. Je kunt de gewenste bezuiniging van vijftien miljoen euro niet in een jaar realiseren. De ervaring leert dat als je vernieuwingen te snel invoert, het uiteindelijk twee keer zoveel kost als voorzien.”

Verschillende mensen beamen die stelling door te vertellen over de problemen met de invoering van het nieuwe studenteninformatiesysteem Sis. Maar ook dat  al eerder automatiseringsprojecten niet de beloofde hemel brachten. “Ik werk hier nu zo’n jaar of acht en heb vier keer met nieuwe software moeten leren werken. Zulke snelle veranderingen leiden tot meer overlast in plaats van efficiënter werken”, aldus Sabelis.

Onderwijsfabriek

Uit de ervaringsverhalen van de verschillende medewerkers rijst het beeld op van een organisatie die permanent in verandering verkeert en waar niemand meer zeker is van zijn of haar toekomst. “De verhoudingen zijn verziekt. Collega’s met wie je vroeger goed samenwerkte, zijn nu je concurrenten geworden. Vlieg jij eruit of ik?” verwoordt iemand de stemming op de werkvloer.

“We zijn allemaal de eigenaar van ons eigen winkeltje geworden en zijn vooral bezig zelf te overleven”, beschrijft Sabelis de toestand van wat sommigen hoopvol ‘de ondernemende universiteit’ noemen.

“Bij ons is het nu belangrijker dat we ons salaris terugverdienen met externe opdrachten dan dat we met ons echte werk bezig zijn, namelijk het begeleiden van studenten”, verklaart een studiebegeleider. “Waar gaan we naar toe?” vraagt ze zich bezorgd af. “Gaat het om een sluitende begroting of om studenten een goede opleiding te geven? Wat overblijft is een onderwijsfabriek.”

Geen keuzes

Haar constatering krijgt veel bijval. “Het bestuur gaat echte keuzes uit de weg en roept alleen dat er met minder mensen meer en beter gepresteerd moet worden. Dat loopt spaak op den duur. Een tijdje kunt je problemen oplossen door steeds meer zaken uit te besteden, maar daar bouw je geen topuniversiteit mee op”, stelt een aanwezige.

Maar de ervaren vakbondsman Mark Peters, die bij het energiecentrum werkt, ziet nog een uitweg. “De schoonmakers hebben dankzij hun lange staking betere arbeidsvoorwaarden gekregen. We kunnen van ze leren. Laten we samen met hen de boel een tijdje platgooien.’’

Toen was het tijd voor koffie met een  broodje. (DdH)

Foto Yvonne Compier:  Vakbondsman Mark Peters roept om actie

Commentaar (0)

Toon/Verberg commentaar formulier