 20 januari 2011 - Het gaat niet goed met de jonge Turken in Nederland, aldus een club van Turks-Nederlandse professionals in een manifest in de Volkskrant. Jonge Turken dreigen in een maatschappelijk isolement te raken. Hoe komt dat? 'Ik kan me zo Nederlands opstellen als ik wil, op een gegeven moment zijn er altijd wel autochtonen die me eraan herinneren dat ik Turks ben', aldus Sibel Akbas, voorzitter van de Turkse studentenvereniging Anatolia. Zij voelt zich vaak niet geaccepteerd door Nederlandse autochtonen.
Voor jonge Turken dreigt een maatschappelijk isolement, ze voelen zich meer verbonden met de Turkse overheid en allerlei religieuze organisaties dan met de Nederlandse samenleving. Herken jij je daar in, Sibel? “Nee. Voor veel laagopgeleide Turken dreigt dat isolement wel, maar dat is niet te wijten aan die organisaties. Onze vereniging Anatolia, bijvoorbeeld, is juist goed voor je sociale ontwikkeling. Ík voel me niet geïsoleerd, integendeel.”
Maar binnen Anatolia heb je wel alleen contact met andere Turken… “Ik heb ook veel autochtone vrienden, hoor. Het is toch logisch dat je lid wordt van een vereniging waarvan de leden een gezamenlijke interesse delen, in dit geval de Turkse identiteit en cultuur? Ik zie geen wezenlijk verschil met een zeilvereniging of een hockeyclub.”
Nou ja, het verschil is dat een lid van een zeilvereniging op die vereniging een ander aspect van zijn persoon naar voren brengt dan thuis en op het werk. Dat geldt niet voor Anatolia, waar iedereen zijn Turksheid benadrukt, net als thuis… “Ben ik alleen Turk of ben ik Turkse Nederlander? In de collegezaal ben ik een Nederlander, ik ben lid geweest van de studentraad, daar was ik Nederlander en straks als ik een baan heb, waarschijnlijk in Nederland, maak ik volop deel uit van de Nederlandse samenleving. Maar weet je wat het is, ik kan me zo Nederlands opstellen als ik wil, op een gegeven moment zijn er altijd wel autochtonen die me eraan herinneren dat ik Turks ben. Bijvoorbeeld als ik zeg dat ik op kamers woon. ‘Dat mag jij als Turk toch helemaal niet?’ zeggen ze dan. Dan merk ik weer dat ik toch niet volledig word geaccepteerd als Nederlander. Ik word getolereerd, maar dat is wat anders.”
Als Turkse jongeren geen binding met Nederland voelen, ligt dat dus aan de autochtonen Nederlanders. “Niet alleen, het ligt ook aan de Turken zelf. Die moeten niet meteen opgeven als ze zich niet geaccepteerd voelen. Het is een proces, en dat kost tijd. Bovendien werkt het van twee kanten. Als je geen interesse toont voor een ander, waarom zou die ander zich dan wel voor jou interesseren?
Wat vind je nou eigenlijk van dat manifest? “Ik vind het nogal dik aangezet, maar dat is misschien juist nodig om gehoord te worden. Er staan belangrijke dingen in, ik hoop dat het wordt opgepikt, dat erover wordt nagedacht. De toekomst van Turkse Nederlanders ligt hier.” (PB - foto: Jordi Huisman)
 |
Toon/Verberg commentaar formulier