Blogs & columns

Let me take you back seven years. I’m sitting in my living room (capacity: 10) with my family. Our eyes, like those of 900 million others worldwide, were glued to the tele.

Bij mij thuis vroeger was de tv het centrum van ons gezin. Dat overdrijf ik, maar het was wel, zoals in zo veel huishoudens, het centrum van onze woonkamer.

Ik ben in de Aldi in Leiden. In tegenstelling tot de meeste mensen die ik spreek vind ik het een fijne plek. Opeengestapelde dozen overzichtelijk onder fel tl-licht.

Als we het hebben over een waterdruppel gaat het feitelijk om een triljard watermoleculen. En als we het over veel meer druppels hebben, spreken we van een waterfles, een meer of zelfs een oceaan.

Sinds een jaar of vijf staat er geregeld bij een openstaande vacature dat vrouwen worden aangemoedigd te solliciteren.

De voorzitter vraagt: De VU kan de onderwijskwaliteit verhogen op een manier die op universiteiten met een minder diverse populatie niet mogelijk is. Wat kunnen we naast A Broader Mind en de mixed classroom nog meer doen om die waardevolle diversiteit ten volle te benutten?

Het is al een tijdje in om de straat op te gaan. In Frankrijk blijft de gelehesjesbeweging actievoeren.

Op zomaar een druilerige avond woon ik een algemene ledenvergadering van een vereniging bij: de werking van de democratie op microschaal. Of beter gezegd, de paradox van de democratie.

I want to focus this column on student wellbeing.

Iedereen droomt weleens van een wereld zonder oorlog.

It’s a man’s world” hoor je nog weleens op de universiteit. Maar als ik tijdens mijn colleges de zaal inkijk, moet ik veel moeite doen om een man te ontdekken.

I have finals and don’t have enough time to analyze any socio-politically titillating topics in Dutch culture, but the Dutch are always asking me about their quirks.