VU-blauwe zichtbaarheid

De vier mobiele klaagmuren op de campus zijn niet langer ingetogen lila van kleur. Jens en Harm, de onmisbare mannen van het Exposorium, hebben ze overgeschilderd in VU-blauw. Ons gezamenlijke idee was om op deze manier de zichtbaarheid ervan te verhogen, omdat de muren op sommige plekken, met name in de hal van het hoofdgebouw, optisch wat leken weg te vallen in het algehele informatie-bombardement aldaar.

Sedertdien breek ik mij het hoofd over de gevolgen van deze ingreep.

Komt het door de ‘toegenomen zichtbaarheid’ dat de posters met voorbeelden van hartenkreten (Help, ben ik wel slim genoeg? Help, ik denk dat ik hetero ben!) die er altijd op geplakt waren, opeens verdwijnen? Blijkbaar zien mensen ze nu pas hangen en denken dan: Gaaf postertje, dat haal ik eraf en neem ik mee!

Dat stemt mij ergens wel vrolijk. Je maakt niet iedere dag affiches die kennelijk zo leuk worden gevonden dat men ze graag thuis boven het eigen bed hangt.

Maar er is nog meer aan de hand. Vond ik tot voor kort bij iedere ronde die ik langs de klaagmuren maakte enkele tientallen geposte briefjes, nu is dat plotseling niet meer het geval. Sinds de muren uiterst zichtbaar blauw zijn, heb ik er in totaal nog maar twee brieven in aangetroffen. Twee!

Dat geeft te denken. Zoals brand-managers van Coca-Cola of Mars ook weleens hebben geconstateerd nadat ze de verpakking van hun produkt eventjes op briljante wijze dachten te verbeteren. Hadden we dus met onze tengels van de muren moeten afblijven?

Ligt het aan de kleur blauw dat de klaagmuren amper meer post ontvangen? Associëren we het nuchtere blauw met dienstmededelingen en politieagenten, en niet met zaken van het hart?

Of ligt het aan dit specifieke blauw: het VU-blauw? Lijken de klaagmuren daardoor  opeens een verlengstuk van de universitaire overheid en vreest men dat faculteitsbestuurders en misschien zelfs Lex Bouter en René Smit gretig de geposte hartenkreten lezen om zich ervan te vergewissen of er op de campus geen onlusten smeulen?

Of zou het gewoon zo zijn dat een klaagmuur helemaal niet opzichtig zichtbaar moet zijn, maar stilletjes in een hoekje hoort te staan, met bescheiden uitgestrekte armen?

Wie het weet, mag het zeggen. Ergens in onze tempel van wijsheid en wetenschap moet iemand te vinden zijn die dit mysterie kan ophelderen.

Renate Dorrestein, schrijver op locatie

18 juni 2010

Eerdere blogs van Dorrestein:

1 2 3 4 5 6 7 8 9

Commentaar (1)

Toon/Verberg commentaar formulier