Vlekken

01 december 2014

Vlekken

Het carillon tingelt. Vier uur in de morgen. Ik geef mij over aan de ondraaglijke lichtheid van een slapeloze nacht. Misschien kan ik eindelijk dat boek uitlezen. Of al die Youtube-filmpjes bekijken die me regelmatig worden toegestuurd. Zelfs als ik de funniest home videos met poezen oversla kom ik daar de tijd wel mee door.
Waarom heb ik de hele nacht naar het plafond liggen staren? Vandaag heb ik mijn tweede afspraak met de man van de uitgeverij. Tientallen malen kreeg ik nul op rekest en nu is er deze meneer die het manuscript van mijn roman serieus heeft gelezen.

Op de Utrechtse Oudegracht is het druk als altijd. Ik zwalk als een dronkenlap langs de mensen. Zo voelt het althans. Ineens vallen mij dingen op die ik nooit eerder zag. De muziekwinkel biedt ukelele lessen aan, aangeprezen door Elvis Presley in zwembroek met een Hawaïaanse bloemenkrans om zijn nek. Een oude man met lang golvend wit haar en een monnikskruin die vrolijk glanst in de novemberzon trotseert de kou in korte broek. Zijn rode kousen heeft hij netjes opgetrokken. Hij babbelt geanimeerd met de meisjes van de kookwinkel.

En dan bots ik bijna tegen de meneer van de uitgeverij op. Vervolgens willen we tegelijk door de deur van het café. Toch maar de één na de ander. Binnen blijven we een paar seconden besluiteloos staan. Wie kiest de tafel uit?
De dingen die gebeuren voordat het gesprek begint.

'Als je de verhaallijnen van jouw roman als vlekken beschouwt,
doemt er in deel 1 plotseling een fel oranje vlek op'

"Tja", zegt hij, “zal ik maar gelijk van wal steken?”
Dan staat de serveerster voor onze neus.
“Koffie alsjeblieft”,  bestel ik.
“Een latte macchiato, graag”, zegt de uitgeefmeneer. “Maar heb je die cafeïnevrij?”
Ik concentreer me op zijn kleurrijke overhemd en de stoppels op zijn hals.
“Een komma plaatsen na een vraagteken in een dialoog is overbodig”, begint hij. “Een vraagteken is al een rust. Ik heb het in het begin omcirkeld, maar je doet het voortdurend dus ben er gaandeweg mee opgehouden.”
Ik begrijp het. “Stom van me”, zeg ik.

Onze koffie wordt gebracht met daarbij vier mini chocolate chip cookies op een schoteltje. Vorige keer raakte hij ze niet aan. Ik daarom ook niet. Nu neem ik er toch maar eentje.
“Kijk!” Hij pakt de menukaart en tekent er denkbeeldige cirkels op. “Als je de verhaallijnen van jouw roman als vlekken beschouwt dan doemt er in deel 1 plotseling een fel oranje vlek op. De lezer denkt: fel oranje! Dat betekent iets! Maar vervolgens komt dat oranje nergens meer terug. Dan vraagt de lezer zich af: waarom is dat oranje er als het geen verbinding heeft met de rest van het verhaal?”

Langzaam dringt het tot me door. Iets waar ik niet meer op durfde te hopen. Een boek uitgeven in deze tijd? Hoeveel duizend schrijvers van ongepubliceerde romans zijn er in Nederland? Ik staar naar het schoteltje midden op tafel. Alle chocolate chip cookies zijn op.
“Dan ga ik maar met mijn vlekken aan de slag”, concludeer ik nog wat beduusd.
“Veel succes ermee!” zegt hij glimlachend. 

 

hits 3375

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties