Valentijn

23 maart 2015

Valentijn

“Heb jij die gevoelens ook?”
“Welke gevoelens?”
“Je weet wel.”
“Nee, help me even.”
“De hoofdpersoon van jouw roman is transseksueel. Voel jij je misschien ook meer een meisje?"
“O, bedoel je dat! Nee, voor zover ik weet ben ik gewoon homo. Sorry.”

De schrijver en zijn romanpersonage: zijn ze dezelfde? Die aloude vraag blijft maar terugkeren. Omdat mijn hoofdpersonage transseksueel is denken sommigen dat ze Arie Boomsma zijn voor wie ik eindelijk uit de kast mag komen. Ik hoef mijn naam niet eens te veranderen. Mijn ouders wisten al dat het met mij alle kanten op kon. Maar helaas: ik moet Arie teleurstellen. Ik heb als jongen nooit stiekem de japonnetjes van mijn moeder aangetrokken. En dat ik op bejaarde leeftijd mijn familie zal verrassen in een soepjurk, zoals vader Mort uit de serie Transparant, acht ik ook onwaarschijnlijk.

Waarom heb ik dan een transseksueel als hoofdpersoon gekozen? Als kind tekende ik graag en verzon ik verhalen. Dat deed ik liever dan voetballen met de andere jongens. Dromerig, gevoelig en altijd met mijn hoofd in de wolken. Dan vraag je erom gepest te worden.
Erg? Niet traumatisch.
Net genoeg om het gevoel anders te zijn nooit meer los te laten. En me verbonden te voelen met degenen die ook niet aan standaarden voldoen. 

'Maar als je echt anders bent, vinden ze je stom'

En dan zie ik de documentaire Valentijn. In deze film wordt Valentijn vanaf 8-jarige leeftijd negen jaar gevolgd in haar transitie van man naar vrouw. Ik ben gefascineerd. Niet zozeer vanwege haar transseksualiteit, maar de manier waarop zij ermee om gaat. Zo zelfverzekerd. Ook lichtelijk irritant, zoals vroegwijze kinderen kunnen zijn. Maar haar zachte zelfbewustheid raakt mij. Nog nooit zag ik iemand die zo gewoon is in haar anders-zijn.
Ineens zit Valentijn naast me op een laag muurtje vlakbij mijn ouderlijk huis. We horen de geluiden van voetballende buurjongens op het grasveldje. Boven het flatgebouw tegenover ons lichten neonletters op.

I AM DIFFERENT, lezen we.
“Iedereen wil bijzonder zijn volgens de reclame”, constateer ik. “Maar als je echt anders bent, vinden ze je stom.”
Ik kijk naar Valentijn.  Ze glimlacht en citeert: “You’re unique!”
Ik denk een paar seconden na en zeg plechtig: “You’re special!”
We bestoken elkaar met reclameslogans.
“Stay original!”
“Be extraordinary!”
“An exceptional human being!”
Tegelijkertijd schieten we in de lach.

Schrijvend aan mijn roman moet ik weer aan haar denken. Ik voel haar koele vastberadenheid. Een vastberadenheid die ik als kind graag had willen hebben. Maar nu weet ik: het is oké. We mogen er zijn.

Valentijn, als je dit ooit leest: dank je wel.

 

hits 7092

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties