Terug naar school

09 maart 2015

Terug naar school

Lokaal 1A6, waar is lokaal 1A6? Vertwijfeld kijk ik om me heen. Rijen studenten passeren. Ik klamp een jongen aan.
“Er is hier geen lokaal 1A6”, zegt hij.
“Maar dat kan niet. Ik moet daar een belangrijk herexamen afleggen anders is mijn diploma ongeldig!” roep ik uit.
Wie kent deze nachtmerrie niet? Het lokaal waar het examen plaatsvindt, is niet te vinden. De klok tikt ongenadig door. 

En nu zit ik in de bus naar mijn eerste les sinds jaren: de avondcursus Schrijven voor het web. Na enige tijd kijk ik op het display met reisinformatie. Winkelcentrum Vollenhoven Zeist? Ik schrik. Daar moet ik helemaal niet heen! Zit ik in de verkeerde bus? Stomkop die ik ben. Buiten is het inmiddels donker. Ik kan niet zien waar we zijn. Ik baan mij een weg van achterin de stampvolle bus naar voren. Als ik bij de chauffeur ben beland, vraag ik hem of deze bus naar De Uithof gaat. Hij schakelt in de domme-vraagstand.
“Natuurlijk!” bitst hij. Ik kijk nog eens naar het display en zie Zeist staan. Een meisje naast mij tikt mij op de schouder.
“Die is kapot”, laat ze me weten. “Al dagen geeft-ie verkeerde reisinformatie.”
“Ach, vandaar. Dank je wel. Zijn we al bijna bij de botanische tuin?” vraag ik.
“Dat was de vorige halte.” Ze glimlacht meewarig. 

De adrenaline stroomt bijna uit mijn poriën

Even later sta ik op een donker universiteitscomplex dat door God en alles verlaten lijkt. Of toch niet? Er fietsen groepjes studenten langs. Ik loop in de richting van de vorige bushalte. Dan zie ik opeens grote letters HU oplichten. Hogeschool Utrecht. Hier moet ik zijn. Ik betreed een stille hal met twee balies. Aan de rechter balie zit een man die eruit ziet als de portier.
“Kunt u mij zeggen waar lokaal 1A6 is?” vraag ik hem.
“Loopt u maar achter die dame aan die nu de trap op gaat. Zij moet dezelfde kant op als u.” Ik draai me om en zie dat er zich inmiddels een kleine rij achter mij heeft gevormd. Mijn rijgenoten kijken allemaal om naar het meisje dat nu halverwege de trap is. Het blijken mijn medecursisten. In colonne lopen we achter haar aan. 

De docent houdt de deur van het klaslokaal voor ons open. Hij lijkt piepjong maar is in werkelijkheid een prille veertiger. Ik probeer in zijn ogen te kijken. Ze stralen een manisch soort energie uit. Hij kijkt niet terug.
“Zo dames en heren. We gaan het allemaal anders doen. Uit die comfortzone! Geen saaie voorstelronde, maar gelijk aan de slag. Als ik een startsein geef schrijven we allemaal – in webstijl – een stuk over een onderwerp dat ik na het sein zal noemen…
Nu! Het onderwerp is aerotoxisch syndroom… Succes! Niet nadenken. Geen moment de pen van het papier halen. Doorschrijven tot ik stop zeg!”

Naar hè, wat zij heeft
Wat heeft zij dan?
Iets met botox
Is haar botox gaan lekken?
Nou, ze schijnt een soort syndroom te hebben
Botoxsyndroom? Nog nooit van gehoord! Koffie?
Er was ook iets met neuro
Een neurobotoxsyndroom? Die filmsterren doen ook van alles om op te vallen. Hebben ze botox, maken ze er een syndroom van.
Jij zegt het. Ja, lekker, koffie.

“Stop!”
Ik leg mijn pen neer. De adrenaline stroomt bijna uit mijn poriën.
Voor het eerst in de schoolbanken sinds jaren en ik voel me geweldig.

 

hits 5777

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties